donderdag 2 juni 2011

Mijn laatste weekend in Italië

Donderdag 2 juni 2011

Vandaag, 2 juni, is het de nationale feestdag in Italië. Net zoals alle Italianen vierden ook wij dit. We zijn naar Montefano gegaan. In dit zeer kleine dorp was er vandaag een braderij/markt. Nog beter, het is daar zelfs een vierdaagse vol feest!

Vandaag ging ik met Fabio en Aurélie dus naar Montefano. We wandelden over de markt, Fabio toonde enkele 'hotspots' van Montefano en we aten een ijsje in een parkje. Daarna gingen we naar Fabio zijn huis en zagen we Shrek, in het Italiaans (en ik begreep alles, jeej!) :). Toen deze film gedaan was was het al 20u en deze Belg had honger. We gingen eten op de braderij :). Ik nam een tagliatelli met vis. Dat was best lekker! Daarbij deelden Aurélie en ik een halve liter witte wijn. We kregen gezelschap van zo'n 6-tal vrienden van Fabio en het werd leutig :). We verhuisden naar een bar, dronken nog een wijntje en voelden ons eindelijk nog eens twintigers! Heerlijk!

Morgen gaan Aurélie en ik in de voormiddag lesgeven, in de namiddag zullen we samen met Fabio naar het strand gaan. 's Avonds gaan Aurélie en ik naar een toneelopvoering van mijn school (San Vito) en daarna gaan we weer naar Montefano. Daar zal ene Italiaanse beroemdheid optreden (een deelnemer van X-factor)! Sono curiosa!


Vrijdag 3 juni

Vandaag zijn Aurélie en ik, samen met Fabio, naar Civitanova Marche geweest. Een kustdorpje. Echt leuk was het niet en Aurélie en ik waren echt heel blij en opgelucht toen die uitstap erop zat. In ieder geval, toen we bij mij thuis aankwamen was het al 19u. Aurélie en ik aten hier pizza (ik heb maandag weer zelf pizza's gemaakt en vries deze dan in) en ik kleedde me om voor het grote feest. Dat was, zoals hierboven vermeld, de musical van San Vito.

Toen we aankwamen in de kerk van San Vito bleek dat er al heel wat stoeltjes bezet waren. Daarom moesten Aurélie en ik ons een plek zoeken achteraan in de kerk. Vermits we wat te vroeg waren kon ik de leerlingen en leerkrachten nog succes gaan wensen. Dit was heerlijk, de kinderen apprecieerden dit echt (en ze waren bloednerveus :)!). Nadat ik iedereen begroet had ging ik terug bij Aurélie zitten. Tot er een leerkracht, Barbara (super toffe leerkracht trouwens), naar ons kwam. We mochten verhuizen: achteraan in de kerk? No way, het is mijn laatste week en ik moet en ik zal op de VIP-plaatsen zitten. Leuk? Jaaaaa!

Daar zat ik dan... tussen de directeur en Aurélie. Spannend! Ik was al bijna even zenuwachtig als de leerlingen. Toen begon het stuk eindelijk. Het was prachtig! Alleen... ik verstond er geen woord van. Het ging over de Italiaanse geschiedenis en de woordenschat was voor mij onbekend. Bovendien was het allemaal in dialect en ook veel te snel. Maar dat vond ik allemaal niet erg. Ik zag mijn leerlingen hun best doen en een prachtig resultaat neerzetten!






Om de musical af te sluiten kwamen alle leerlingen samen op het podium, alle 110. En toen kwam het... ze zongen het volkslied. Niet een strofe, niet twee, maar het hele lied!
Ik weet niet of ik het misschien al eens in mijn blog heb geschreven maar... ik heb iéts met dat lied. De eerste keer dat ik het hoorde was tijdens 150 jaar Italië. Het werd gezongen in het theater van Montefano. Iedereen was zeer fier en zong vol overtuiging. Tijdens die dag voelde ik me Italiaanse (ook al praat ik de taal maar matig). De volgende keer dat ik het lied hoorde was in de bus, tijdens een uitstap. Alle kinderen en leerkrachten zongen vol overtuiging hun volkslied. Dat heeft toch iets, niet? Dat heb ik in België nog nooit zien gebeuren. Maar die Italianen... die zijn fier op hun land. Prachtig vind ik dat!

Hieronder kan je het filmpje bekijken dat ik maakte. Let er vooral op hoe heel veel kinderen spontaan hun hand op het hart houden!



Niet alleen de leerlingen zongen hun volkslied maar ook alle toeschouwers. Allemaal terecht fier. En wat deed ik terwijl? Ik heb natuurlijk weer gehuild. Meestal (of beter: altijd) ween ik omdat ik thuis mis. Nu was het anders. Ik was zo verdomd fier op die kinderen. Ik ken die leerlingen nu allemaal vrij goed en ik was verdomd fier op hen. Maar het was de allerlaatste keer dat ik hen zag vandaag, wat dus niet hielp in het inhouden van de traantjes. Maar als ik dan dat volkslied hoor, dat typische Italiaanse lied, dan is de pijn om afscheid te nemen des te erger. Ik ga weg uit Italië... Na hier 4,5 maanden te wonen ga ik weg uit dit prachtige land.

Dit prachtige land met zijn bergen, zee, rijke cultuur en de geschiedenis die je kan proeven in elke dorp.
Kon ik maar mijn hele familie en al mijn vrienden naar hier verhuizen. Dan zou ik het beste van twee werelden hebben! Ondertussen ben ik verknocht aan dit land en vooral aan dit kleine typische dorp. (Maar voor alle duidelijkheid: ik ben blij dat ik terug naar huis ga want ik mis iedereen :)).

Verknocht of niet, volgende week moet ik het achterlaten.

Maar: volgende week is nu nog niet. Ik ga nu nog van elke dag dubbel en dik genieten. Dat doe ik samen met Aurélie. Want ook zij begint het moeilijk te krijgen. Zowel door het feit dat ik volgende week weg ben maar ook omdat ook zij eind juni naar huis gaat.
We maken er nog het allerbeste van want we beseffen dat dit onze allerlaatste dagen samen kunnen zijn. De afgelopen vier maanden hebben we elkaar bijna elke dag gezien. We hebben samen zoveel gedaan: gelachen, gehuild, liefdesperikelen gedeeld (van Aurélie haar kant dan), op café geweest, naar het strand geweest en in de zee gezwommen, gaan shoppen, gewandeld in Recanati, theetjes gedronken in de winter en wijntjes in de lente, ... Ik ga haar missen.

Morgen dagje strand met tweetjes zodat we er prachtige laatste dagen van kunnen maken!


Zaterdag 4 juni


Vandaag hebben Aurélie en ik gedaan waar we heel goed in zijn: niksen op het strand. We hebben dan ook al veel geoefend. Vanaf begin april zijn we zo'n 3 of 4 keer per week naar het strand gegaan. Ik heb het moeten leren, het niets doen. Maar nu kan ik het! Vandaag zijn we vertrokken om 9u 's ochtends en terug naar huis gegaan om 17u45. We hebben in totaal 7,5u op het strand gelegen. Zonnen, zwemmen, pizzaatje eten, nog eens zonnen, zwemmen, ... Heeeeerlijk!



In Porto Recanati zijn er heel veel anderskleurige medemensen die spulletjes verkopen. Meestal zijn dat juwelen of zonnebrillen maar vanmorgen was er een genie dat kokosnoten (of toch delen ervan) verkocht. Héérlijk!



1 opmerking: