donderdag 9 juni 2011

Het einde van mijn grote reis

Het zit er zo goed als op, het einde van la mia avventura a Recanati. 
Vandaag was de laatste volledige dag en avond dat ik met Aurélie doorbracht. We zijn vanmiddag eentje gaan drinken, heb nog eens gewandeld in Recanati, zijn 's avonds een pizza gaan eten in La Torre Antica en daarna naar een concert op la piazza geweest. Dit laatste was in gezelschap van een mojito'tje.
Het was de allerlaatste avond samen... Nu, ik had me er veel emoties bij voorgesteld maar dat was niet het geval. Doch, het was fijn.

Toch was het niet de laatste keer dat ik Aurélie zag. Morgen is het de eerste zonnige dag sinds vijf dagen en deze zullen we samen doorbrengen op het strand. Rond 13u nemen we dan voorgoed afscheid want dan komt mijn papa in Recanati aan. En daar ben ik heel gelukkig om! Ik ben zo blij dat ik papa 'mijn' Recanati kan laten zien!
Ik ben hier in februari aangekomen met mijn mama en samen brachten we mijn eerste weekend door. Nu, in juni, breng ik mijn laatste weekend door met mijn papa en we gaan samen terug naar België. Mooi, niet?

Ondanks dat ik hier nog drie dagen zal zijn wordt dit mijn laatste blogbericht. Morgen is papa er en op mijn allerlaatste dag hier moeten we al vroeg naar de luchthaven gaan etc. Ik sta erop om mijn laatste artikel in Italië te schrijven, vandaar dat ik dit nu doe.

De laatste 4,5 maanden heb ik volledig in Italië doorgebracht. Ik ben geen enkele keer naar huis gegaan maar ik heb wel veel bezoek gekregen. Ik heb lesgegeven in lagere scholen en geassisteerd in de kleuterscholen. Dit alles was een unieke en leerrijke ervaring. Ook al had ik veel last van heimwee, ik heb heel veel geleerd.

Maar wat was er nu exact zo leerrijk aan mijn Comeniusassistentschap? Waarin ben ik gegroeid?

Allereerst heb ik dit ongelooflijk prachtige land ontdekt. Italië heeft een ongelooflijk mooie en rijke cultuur, taal en natuur. Niet enkel de steden zijn mooi maar ook (of vooral) het hele land, de gewone gebieden tussen de steden. Deze zijn niet vlak of saai. Dit zijn bergen, bomen, bossen, zee, strand, ... Italië heeft het allemaal. Ik had het geluk (en het ongeluk) om in een streek te verblijven die nog niet is 'aangetast' door toerisme. De pure Italiaanse cultuur, niet meer of minder dan dat. Natuurlijk heb ik meer steden gezien dan enkel Recanati. Geweldige ervaringen waren dit, stuk voor stuk!
Op de onderstaande kaart duidde ik de door mij bezochte steden aan:

Ik had het geluk dat mijn familie of de school me meenam naar plaatsen die buiten Le Marche gelegen waren :). Ik ben heel tevreden over wat ik heb kunnen bezichtigen op vier maanden tijd!

Uiteraard heb ik in vier maanden meer gedaan en geleerd dan gereisd.

Ik heb Engelse lessen gegeven van het derde tot vijfde leerjaar aan kinderen die deze taal amper machtig zijn. Ik heb -als leerkracht- aangevoeld dat het in een vreemde taal echt nodig is om zeer non-verbaal te werken en heel traag te praten. Ik heb de Recanatese leerkrachten getoond dat er ook anders kan worden lesgegeven dan door te roepen, met een steen op een bank te gooien, kinderen te straffen, ...
Verder heb ik geobserveerd en geholpen in de kleuterschool.
Ik leerde het onderwijssysteem in een ander land dan België kennen, wat op zich al interessant is. Toch durf ik niet zeggen dat ik veel heb bijgeleerd op het gebied van lesgeven. Spijtig genoeg, weliswaar.

Ik heb me de laatste maanden echt in de Italiaanse cultuur ingeleefd. Ik spreek het Italiaans nu vrij vlot en het voelt ongelooflijk goed aan om te converseren in deze taal. Ik vind dat echt heel fijn en ben telkens fier op mezelf.

De afgelopen maanden heb ik ook helemaal alleen gewoond. Ik heb elke dag gekookt (niet dat dat hoogstaand was ofzo, maar ik leef nog ;)), de was gedaan, gepoetst, ... Ik ben ongelooflijk fier op mezelf dat ik dat allemaal gedaan heb. Ik weet nu dat ik het kan en het zal me in de toekomst alleen maar van pas kunnen komen.
Toch was de grootste uitdaging hier niet om mijn appartement te onderhouden, maar wel om mezelf op peil te houden. Ik heb me heel vaak eenzaam gevoeld en (zeker in het begin) heb ik me heel vaak verveeld. Ik had mijn eindwerk, portfolio en ik moest hier wel lesgeven of assisteren, maar toch... Ik heb hier héél veel vrije tijd gehad. Op sommige momenten wilde ik een taxi nemen naar de luchthaven, het eerste vliegtuig nemen en alles hier achterlaten. Maar dan besef je dat dat niet kan. Dat het leven zo niet in elkaar zit. Dat je moet leren om alleen te zijn en je jezelf gelukkig moet maken. Ik heb een lange en moeizame weg afgelegd maar ik ben er geraakt. Ik ben nu perfect in staat om de hele dag niets te doen en daarmee gelukkig te zijn ook. Ik heb geleerd om alleen te zijn en mijn geluk niet enkel van anderen te laten afhangen. Ik heb geleerd om het leven te nemen zoals het komt, 'tranquilla'.

Ik heb de afgelopen maanden wel wat gedaan. Veel uitstappen, assisteren, lesgeven, ... Ik heb steeds het gevoel dat anderen dit allemaal heel spannend vinden maar ikzelf niet. Ik denk dat ik alles nog even moet laten bezinken. Eens ik thuis ben, al mijn familie en vrienden terug heb gezien en ik mijn diploma op zak heb... dan zal ik waarschijnlijk beseffen wat voor een ongelooflijke en unieke ervaring dit geweest is. Dan zal ik alle eenzaamheid en heimwee vergeten. Want zo is een mens, enkel de goede zaken onthoud je.
Gelukkig maar.

Van mijn Comeniusassistentschap in Recanati (Le Marche, Italië) wil ik onthouden dat ik alleen heb gewoond, Italiaans heb geleerd, me geïntegreerd heb in de cultuur van dit kleine dorp, ik heb lesgegeven in een andere taal dan mijn moedertaal nl. het Engels, dat ik nieuwe mensen heb leren kennen en vooral dat ik mezelf heb ontdekt.

Ciao Recanati <3. Grazie per tutto. Era un'esperienza unica! Ci vediamo l'anno prossimo quando sono qui per una piccola vacanza.


Arrivederci a tutti...

dinsdag 7 juni 2011

Afscheid in Via dei Politi

Vandaag was het de allerlaatste keer dat ik in de school Via dei Politi was. Eigenlijk was dat gisteren, maar vandaag zou het sportdag zijn. Ik kreeg -net zoals alle leerlingen en leerkrachten- een knalrood T-shirt waarop de naam van de school staat. Helemaal klaar om te gaan sporten kwamen we op school aan! De kinderen razend enthousiast en ik -het moet eerlijk worden gezegd- er tegenop kijkend om te sporten. Maar op deze dag zou ik ALLE derde, vierde en vijfde leerjaren zijn van de vier lagere scholen waar ik lesgaf. Daar keek ik dus wel naar uit.

Maar voor we konden vertrekken had ik een cadeautje voor het derde leerjaar. Gisteren vroeg ik aan hun leerkracht (een engeltje!) of ze mijn goudvisjes zou willen hebben voor in de klas en/of thuis. Zij vond dit meteen goed en deze ochtend gaf ik de vissen aan haar. De leerlingen vlogen er bijna letterlijk op! Ze vroegen de namen van de visjes en bleven maar rond het aquarium hangen. Zo schattig!


Nadat iedereen wat gewend was aan de visjes waren ze helemaal klaar om richting het sportveld te trekken. Maar... toen had de leerkracht slecht nieuws. Door de hevige regenval van gisteren is het grasveld nu een zwembad = de sportdag werd afgelast.
Gelukkig konden Willie en Werner de leerlingen troosten!

Daarna ging ik nog even mijn hoofd binnen steken in het vierde leerjaar. Daar bleken enkele meisjes cadeautjes voor mij gemaakt te hebben. Zo lief!!





donderdag 2 juni 2011

Mijn laatste weekend in Italië

Donderdag 2 juni 2011

Vandaag, 2 juni, is het de nationale feestdag in Italië. Net zoals alle Italianen vierden ook wij dit. We zijn naar Montefano gegaan. In dit zeer kleine dorp was er vandaag een braderij/markt. Nog beter, het is daar zelfs een vierdaagse vol feest!

Vandaag ging ik met Fabio en Aurélie dus naar Montefano. We wandelden over de markt, Fabio toonde enkele 'hotspots' van Montefano en we aten een ijsje in een parkje. Daarna gingen we naar Fabio zijn huis en zagen we Shrek, in het Italiaans (en ik begreep alles, jeej!) :). Toen deze film gedaan was was het al 20u en deze Belg had honger. We gingen eten op de braderij :). Ik nam een tagliatelli met vis. Dat was best lekker! Daarbij deelden Aurélie en ik een halve liter witte wijn. We kregen gezelschap van zo'n 6-tal vrienden van Fabio en het werd leutig :). We verhuisden naar een bar, dronken nog een wijntje en voelden ons eindelijk nog eens twintigers! Heerlijk!

Morgen gaan Aurélie en ik in de voormiddag lesgeven, in de namiddag zullen we samen met Fabio naar het strand gaan. 's Avonds gaan Aurélie en ik naar een toneelopvoering van mijn school (San Vito) en daarna gaan we weer naar Montefano. Daar zal ene Italiaanse beroemdheid optreden (een deelnemer van X-factor)! Sono curiosa!


Vrijdag 3 juni

Vandaag zijn Aurélie en ik, samen met Fabio, naar Civitanova Marche geweest. Een kustdorpje. Echt leuk was het niet en Aurélie en ik waren echt heel blij en opgelucht toen die uitstap erop zat. In ieder geval, toen we bij mij thuis aankwamen was het al 19u. Aurélie en ik aten hier pizza (ik heb maandag weer zelf pizza's gemaakt en vries deze dan in) en ik kleedde me om voor het grote feest. Dat was, zoals hierboven vermeld, de musical van San Vito.

Toen we aankwamen in de kerk van San Vito bleek dat er al heel wat stoeltjes bezet waren. Daarom moesten Aurélie en ik ons een plek zoeken achteraan in de kerk. Vermits we wat te vroeg waren kon ik de leerlingen en leerkrachten nog succes gaan wensen. Dit was heerlijk, de kinderen apprecieerden dit echt (en ze waren bloednerveus :)!). Nadat ik iedereen begroet had ging ik terug bij Aurélie zitten. Tot er een leerkracht, Barbara (super toffe leerkracht trouwens), naar ons kwam. We mochten verhuizen: achteraan in de kerk? No way, het is mijn laatste week en ik moet en ik zal op de VIP-plaatsen zitten. Leuk? Jaaaaa!

Daar zat ik dan... tussen de directeur en Aurélie. Spannend! Ik was al bijna even zenuwachtig als de leerlingen. Toen begon het stuk eindelijk. Het was prachtig! Alleen... ik verstond er geen woord van. Het ging over de Italiaanse geschiedenis en de woordenschat was voor mij onbekend. Bovendien was het allemaal in dialect en ook veel te snel. Maar dat vond ik allemaal niet erg. Ik zag mijn leerlingen hun best doen en een prachtig resultaat neerzetten!






Om de musical af te sluiten kwamen alle leerlingen samen op het podium, alle 110. En toen kwam het... ze zongen het volkslied. Niet een strofe, niet twee, maar het hele lied!
Ik weet niet of ik het misschien al eens in mijn blog heb geschreven maar... ik heb iéts met dat lied. De eerste keer dat ik het hoorde was tijdens 150 jaar Italië. Het werd gezongen in het theater van Montefano. Iedereen was zeer fier en zong vol overtuiging. Tijdens die dag voelde ik me Italiaanse (ook al praat ik de taal maar matig). De volgende keer dat ik het lied hoorde was in de bus, tijdens een uitstap. Alle kinderen en leerkrachten zongen vol overtuiging hun volkslied. Dat heeft toch iets, niet? Dat heb ik in België nog nooit zien gebeuren. Maar die Italianen... die zijn fier op hun land. Prachtig vind ik dat!

Hieronder kan je het filmpje bekijken dat ik maakte. Let er vooral op hoe heel veel kinderen spontaan hun hand op het hart houden!



Niet alleen de leerlingen zongen hun volkslied maar ook alle toeschouwers. Allemaal terecht fier. En wat deed ik terwijl? Ik heb natuurlijk weer gehuild. Meestal (of beter: altijd) ween ik omdat ik thuis mis. Nu was het anders. Ik was zo verdomd fier op die kinderen. Ik ken die leerlingen nu allemaal vrij goed en ik was verdomd fier op hen. Maar het was de allerlaatste keer dat ik hen zag vandaag, wat dus niet hielp in het inhouden van de traantjes. Maar als ik dan dat volkslied hoor, dat typische Italiaanse lied, dan is de pijn om afscheid te nemen des te erger. Ik ga weg uit Italië... Na hier 4,5 maanden te wonen ga ik weg uit dit prachtige land.

Dit prachtige land met zijn bergen, zee, rijke cultuur en de geschiedenis die je kan proeven in elke dorp.
Kon ik maar mijn hele familie en al mijn vrienden naar hier verhuizen. Dan zou ik het beste van twee werelden hebben! Ondertussen ben ik verknocht aan dit land en vooral aan dit kleine typische dorp. (Maar voor alle duidelijkheid: ik ben blij dat ik terug naar huis ga want ik mis iedereen :)).

Verknocht of niet, volgende week moet ik het achterlaten.

Maar: volgende week is nu nog niet. Ik ga nu nog van elke dag dubbel en dik genieten. Dat doe ik samen met Aurélie. Want ook zij begint het moeilijk te krijgen. Zowel door het feit dat ik volgende week weg ben maar ook omdat ook zij eind juni naar huis gaat.
We maken er nog het allerbeste van want we beseffen dat dit onze allerlaatste dagen samen kunnen zijn. De afgelopen vier maanden hebben we elkaar bijna elke dag gezien. We hebben samen zoveel gedaan: gelachen, gehuild, liefdesperikelen gedeeld (van Aurélie haar kant dan), op café geweest, naar het strand geweest en in de zee gezwommen, gaan shoppen, gewandeld in Recanati, theetjes gedronken in de winter en wijntjes in de lente, ... Ik ga haar missen.

Morgen dagje strand met tweetjes zodat we er prachtige laatste dagen van kunnen maken!


Zaterdag 4 juni


Vandaag hebben Aurélie en ik gedaan waar we heel goed in zijn: niksen op het strand. We hebben dan ook al veel geoefend. Vanaf begin april zijn we zo'n 3 of 4 keer per week naar het strand gegaan. Ik heb het moeten leren, het niets doen. Maar nu kan ik het! Vandaag zijn we vertrokken om 9u 's ochtends en terug naar huis gegaan om 17u45. We hebben in totaal 7,5u op het strand gelegen. Zonnen, zwemmen, pizzaatje eten, nog eens zonnen, zwemmen, ... Heeeeerlijk!



In Porto Recanati zijn er heel veel anderskleurige medemensen die spulletjes verkopen. Meestal zijn dat juwelen of zonnebrillen maar vanmorgen was er een genie dat kokosnoten (of toch delen ervan) verkocht. Héérlijk!



woensdag 1 juni 2011

Afscheid nemen...

Het is zover, het afscheid nemen is begonnen!

De afgelopen weken wilde ik zo graag naar huis gaan. Zo'n heimwee, ongelooflijk. En ik wil nog altijd naar huis gaan, alleen is die heimwee gelukkig verdwenen. Maar ik wil graag terug naar mijn familie, mijn vrienden, mijn eigen omgeving, ...
En dat zal ik volgende week zondag allemaal terug hebben!

Maar het klinkt wel 'snel'... la settimana prossima...
Omdat ik in acht scholen sta/stond, het morgen een feestdag is en omdat het schooljaar in de lagere school eindigt op woensdag 8 juni, moet ik nu al van verschillende klassen afscheid nemen.
Niet dat ik hier eeuwig zou willen blijven, maar het afscheid nemen voelt toch vreemd aan. Net nu ik de leerlingen, de kleuters en de leerkrachten ken, ga ik terug naar huis. En ik besef dat ik niet alleen afscheid moet nemen van de mensen, maar ook van het dorp. Van la piazza, onze favoriete wijnbar, van Aurélie, mijn appartement, ... Tutto...

Dubbel gevoel. Ik ben blij dat ik naar huis ga volgende week maar langs de andere kant heb ik hier wel vier maanden gewoond, ken ik de mensen ondertussen, praat ik relatief vlot Italiaans, ...

Wat er ook van zij, ik maak er nog geweldige dagen van! Dit weekend wordt fijn, ik ga nog veel terrasjes doen, naar het strand, ... En volop van Aurélie haar gezelschap genieten! Want ook haar zie ik volgende week misschien voor het laatst. Dat terwijl ze toch deze hele periode mijn steun en toeverlaat was.

Ik ga hier nog volop van genieten en daarna met zeer veel plezier terug naar huis keren!