woensdag 27 april 2011

Firenze

Een glimlach opent alle deuren...!

Ook van Wouter kreeg ik een ongelooflijk verjaardagscadeau: een weekje Firenze.
Het mooie culturele Firenze! Een prachtige stad!

Donderdag zijn we samen vertrokken vanuit Recanati. We namen de trein naar Firenze en kwamen in de namiddag aan. Nadat we ons prachtige hotel hadden ingepalmd met onze fijne aanwezigheid gingen we de stad verkennen. We bezochten nog niets en hebben enkel gewandeld. We zagen de Duomo, Palazzo Vecchio, Ponte Vecchio, Chiesa San Lorenzo, het Baptisterium, de Campanile, het Uffizi, Palazzo Pitti en andere interessante bezienswaardigheden. Ik was meteen verkocht. De sfeer die in die stad hangt is ongelooflijk fijn!
Om onze dag af te sluiten gingen we wat liggen 'in de rivier'. Uiteraard was dat niet echt in de rivier maar in een soort dam die er lag en waarop je kon gaan wandelen of zitten. Ondanks dat het in de stad zelf heel druk was en die dam dichtbij de befaamde Ponte Vecchio lag, was het er heel rustig.

Vrijdag zijn we dan 'echt' in gang geschoten. We bezochten het Baptisterium, de Duomo, de David van Michelangelo en beklommen de trappen van de Campanile. 's Avonds ontdekten we het restaurantje waar we alle andere dagen ook naartoe zijn gegaan (behalve de laatste) en waar we genoten van heerlijke Vin Santo met biscotti...!

Zaterdag vertrokken we rond 11u voor een grote wandeling en een bezoek aan het Uffizi. Aan die laatste kwamen we rond 14u-15u aan. Helemaal klaar voor een urenlang bezoek! Of toch niet... De rij die er stond was ongelooflijk... drie uur wachten! We besloten dit niet te doen (drie uur wachten = om 17u30 binnen = om 18u30 sluit het museum = 48 zalen in een uur = de hel). Daarom gingen we naar het Picasso-Miró-Dalí-museum. Ondanks dat ik gek ben van de laatste twee kunstenaars was deze tentoonstelling niet mijn ding. Gelukkig vond Wouter het wel fijn. Doch, het was voor mij al bij al nog wel interessant.
's Avonds gingen we voor we naar het restaurant trokken nog even langs het hotel. En wat lag daar in onze kamer op ons te wachten? Een reuze-paasei! We vlogen erop alsof we nog nooit chocolade hadden gezien. En dan zo misselijk als iets richtig restaurant vertrekken... ;)

Zondag was het dan eindelijk Pasqua. En omdat Pasen nog altijd een feestdag is dachten wij dat half Firenze gesloten zou zijn die dag. Daarom huurden we fietsen om de hele dag de streek te verkennen. Dankzij Wouter zijn geweldig vermogen om kaart te lezen trokken we naar Fiesole, een Toscaans dorpje dat enkele kilometers van Firenze lag.
De weg ernaar toe was op zijn zachtst gezegd 'uitdagend'. Het was heel steil en ik heb -ondanks dat ik op de zandweggetjes van mijn fiets ben moeten stappen- mijn grenzen verlegd. Mijn conditie blijkt echt minimaal te zijn (die van Wouter daarentegen was echt veel beter!) en zeker steil bergop fietsen doe ik niet elke dag. Maar dat gevoel als je dan kan uitkijken over de hele stad Firenze, als je beseft dat je op zo'n Toscaanse cipressenheuvel staat, als je dan eindelijk de piazza van Fiesole ziet, ... dat is overweldigend.
We hebben beide echt genoten van deze heerlijke dag!

Maandag hadden we een zeer drukke dag voor de boeg. Echt veel hadden we namelijk nog niet bezocht dus we moesten stevig voortmaken. Klein nadeel: ik was een wrak na die dag fietsen. Toch zijn we er voor gegaan!
's Morgens gingen we meteen naar het Uffizi. We kwamen er aan rond 10u30 maar er stond al een enorme rij. Het digitale bordje vertelde ons dat het twee uur wachten was. Ach ja, dat hadden we wel over voor die wereldberoemde schilderijen die er hingen! De twee uren vlogen voorbij. Wouter leerde de halve Capitool over Italië vanbuiten, ik ging terwijl wandelen langs de souvenierkramen en de karikatuurtekenaars. Eens we in het Uffizi waren begonnen we aan een museumbezoek van enkele uren. Mijn benen hadden het (na dat fietsen) verdomd zwaar maar ik heb wel genoten van de bekende schilderijen die er hingen. Nadat we pauze hielden (in het museum, oh yeah!) met wijn en cocktails gingen we verder. We kwamen buiten om 17 uur. Oeps! We gingen even uitrusten bij de rivier (weer op die dam) en na ons avondmaal bezochten we het laatste museum: het Palazzo Vecchio. Dat bevatte niet enkel het museum maar ook een tentoonstelling van Damien Hirst genaamd 'For the love of God'. De tentoonstelling vond ik geweldig, mede omdat er maar een kunstwerk stond. Echt cool. Het museum erna (het was al 22u) kon ik nog moeilijk aan maar ik was blij dat we er waren. Het was immers onze laatste dag. Ons laatste museumbezoek van die vakantie...

Dinsdag zijn we dan maar terug naar Recanati gegaan. 's Avonds zijn we nog samen met Aurélie en haar kleine zus van 15 jaar iets gaan drinken. Een laatste stuiptrekking voor de werkweek terug begon!

Vanmorgen was het alweer tijd om afscheid te nemen van mijn lieve vriend. En om samen terug te blikken op een geweldige vakantie... <3




 









woensdag 20 april 2011

Bologna

Sono andata su gita a Bologna con la quarta di Via dei Politi.

De bus vertrok gisteren om 6u 's morgens. Erg vroeg. Voor zowel de leerkrachten als de leerlingen zelf.
Zoals kinderen van het vierde leerjaar zijn tonen ze vermoeidheid niet altijd door in slaap te sukkelen. Wel door overactief te zijn. De busrit naar Bologna was dus een hel. Na een paar uurtjes rijden had een leerkracht het idee om kindjes vooraan in de bus te laten komen en liedjes te laten zingen door de microfoon. Hierdoor waren de kinderen afgeleid, was de verveling over en zongen ze braaf en vrolijk mee. Ondertussen las ik een Italiaanse strip van Donald Duck, kwestie van mijn talenkennis wat uit te breiden. 

Tot ik ineens door heel de bus "Nathalie! Nathalie! Nathalie" hoorde roepen. Zowel de leerkracht als alle leerlingen wilden dat ik vooraan in die bus een Nederlandstalig liedje zou komen zingen. Ik deed in mijn broek van de schrik. Maar ja, groepsdruk... Dus ik naar voor in de bus om door de micro een liedje te zingen. Ik wist alleen niet welk. Alle kinderliedjes van school zijn veel te hoog, als ik dan een uitschuiver maak voor een volle bus dan maak ik me wel zeer belachelijk. Dus koos ik maar voor een liedje  vanuit mijn Chiro-tijd nl. 'Tien kleine visjes...'. Ik heb het niet helemaal gezongen, maar van 10 tot 8. Nog altijd veel te veel!
Ik kreeg wel een luid applaus en veel "Brava Nathalie, bravissima!!". ('t Zal het beste zijn ;)!)

Eens in Bologna aangekomen was het zeer fijn. Er was een gids die ons de belangrijkste plaatsen van de stad liet zien. Een van die belangrijke plaatsen was een oud en statig monument, gemaakt door een Vlaming. De hele klas riep toen luidkeels naar de gids dat ik uit België kom. De verwachtingen van de kinderen waren groot. Ik moest die beroemde kunstenaar wel kennen! Niet dus... Ik had er nog nooit van gehoord. De naam kan ik me niet meer herinneren maar het was me echt onbekend. Nu is mijn kennis op het gebied van kunst en cultuur wel redelijk okee. Ik denk dat die Italianen Vlaamse namen gewoon helemaal verkeerd uitspreken...

We bezochten ook een kerk, de vergaderzaal van schepenen (die echt heel mooi was), de prachtige bibliotheek en een anatomiezaal. Deze was gelegen in de oude universiteit en bestond uit een mooie zaal waarin middenin een grote tafel stond. Deze werd gebruikt om lijken open te halen en te onderzoeken. Zo normaal als wat maar voor de kinderen was dit pure walging. Schattig om te zien :)!

Verder waren de portici van Bologna zeer opvallend. De stad bestaat namelijk voor 3,8 km uit gaanderijen (bogen) waar je onder kan lopen en waar winkels gevestigd zijn. 

's Middags aten we onze lunch op op het hoofdplein van Bologna. Het zat en lag er vol met duiven en drinkende en/of kussende studenten (het is een universiteitsstad voor iets). Ik vond al die duiven walgelijk, zeker toen al onze leerlingen er brood begonnen naar te gooien. Ik deed het in mijn broek van de schrik! 
De kinderen zelf vonden die studenten dan weer walgelijk "Eiiiih, die kussen elkaar!!". Ze geloofden mij echt niet toen ik zei dat zij dat ook gaan doen als ze groot zijn. Binnen een paar jaar zullen ze nog wel eens aan mij denken! 

In de namiddag gingen we naar een archeologisch museum dat enkel Egyptische overblijfselen herbergde. Ik ben veel te verwend. Na het Louvre (Parijs) en het British Museum (Londen) heb ik dat wel gehad. Bovendien praatte de gids veel te snel, echt ongelooflijk. Ze was daarnaast nog eens heel onvriendelijk tegen onze (toch wel kleine) kinderen. Saai dus, heel saai. In twee uur tijd hebben we drie Egyptische beelden/sarcofagen/... gezien. En bij elk 'ding' bleef ze dus zo'n 40 minuten babbelen. Dan weet je het wel hé? Oersaai dus.

De busreis naar huis was weer een hel, nu nog erger dan 's morgens. Ik heb vijf kinderen van de grond moeten trekken die in het gangpad lagen of zaten en niet op hun stoel wilde gaan zitten. Ik heb ook een keer of 20 gezegd dat ze niet mogen rondlopen en moeten gaan zitten. Toen ik merkte dat die kinderen toch niet luisterden en enkele andere leerkrachten zich er niets van aantrokken gaf ik het ook op. Tegen mijn principes dan toch. Op een bepaald moment hoopte ik dat de bus eens zeer stevig en onverwacht zou moeten remmen zodat ze allemaal stevig zouden schrikken... 
Toen we rond 20u30 terug aankwamen was ik doodop. Zo dood als een pier.

Maar nu is het schoolvakantie! 

Het door een Vlaming gemaakte beeldhouwwerk... 



Portici


De anatomiezaal in de oude universiteit
Een van de 40-minuten durende uiteenzettingen
van de gids in het museum...


zondag 17 april 2011

Palermo

Palermo, una bellissima città nel Sud d'Italia! 

Inderdaad, ik ben naar Palermo geweest! Maar niet alleen. Mijn papa trakteerde me van 12 tot 17 april op een reis naar Sicilië. Dit betekent dat we zes dagen van dit prachtige eiland hebben kunnen genieten. Het was heerlijk. Een weekje samen met mijn papa genieten van een prachtige omgeving en samen heel wat cultuur kunnen opsnuiven, mi piace!

Dinsdag 12 april zijn we geland in Palermo. Papa heeft gevlogen vanaf Zaventem naar Milaan, en zo naar Palermo. Ik vloog vanuit Ancona naar Rome, en zo naar Palermo. Mijn vlucht verliep vlekkeloos. Alitalia blijkt een zeer degelijke en klantvriendelijke maatschappij te zijn! Alhoewel, degelijk… 
Bij mijn aankomst in Palermo bleek dat papa zijn bagage verloren was gegaan. Zijn koffer was gewoon weg. We hebben een hele week naar de luchthaven gebeld, elke dag. Telkens kon men ons weinig tot niets vertellen.

Toch kon dit de pret zeker niet bederven! We namen de bus naar het centrum van Palermo en zochten daar ons hotel op (wat perfect gelegen was). Vermits het al zo’n 15u was besloten we die dag enkel wat rond te wandelen en de omgeving te verkennen. Zoals echte toeristen dat doen, met de kaart! Wat ons vooral heel erg opviel was het verkeer. Er zijn enorm veel wagens in Palermo. Veel te veel. De bestuurders rijden zeer assertief (of eerder agressief) en parkeren hun auto waar ze vinden dat er plaats is. Dit kan naast een andere auto zijn zodat de eerste voor uren of dagen niet uit zijn parkeerplaats kan. Dit kan ook dwars op het voetpad of los op het zebrapad zijn. Daarom lossen vele Sicilianen dit probleem op door met de brommer te rijden. Wie voor het rode licht moet wachten met zijn brommer lost dit probleem heel eenvoudig op nl. door even op het voetpad te gaan 'vlammen'. Ook door de markt 'sjeezen' met de Vespa is niet vreemd.

We gingen ook naar ‘de lichtjesmarkt’. Dat is een voedingswarenmarkt die ook ’s avonds nog geopend is. Er hangen aan elk kraam heel wat lampen waardoor dit perfect mogelijk is. Gezelligheid troef daar!
'De lichtjesmarkt'


Op woensdag 13 april zijn we er echt ingevlogen! Gelukkig had papa zijn Trotter thuis al aandachtig gelezen en wist hij dat er catacomben zijn in het centrum van Palermo (de Trotter zat in de koffer en dus was het in het begin volop vertrouwen op papa zijn geheugen). Dus wij op naar de catacomben! Deze waren gruwelijk en leuk tegelijk. Papa vond het zeer entertainend, mijn maag vond dat toch iets minder. De catacomben bestonden niet enkel uit ‘gereserveerde grafplaatsen in een kelder’ maar bevatten ook heel veel (echte!) lijken. Die hangen dan aan een haak of liggen in een kist. De lijken waren honderden jaren oud en nog in zeer goede staat. Na 10 minuutjes was ik er wel aan gewend, gelukkig! Achteraf bekeken was dit een geweldige ervaring die ik hoogstwaarschijnlijk nooit meer ga meemaken!


Na de catacomben trokken we naar de kathedraal van Palermo en het Paleis van de Noormannen. Beide gebouwen waren prachtig.
Na de kathedraal en het Paleis van de Noormannen ontdekten we een Siciliaanse (zoete) specialiteit. Het heet Cannolo en is gemaakt van Ricotta. Erg lekker!
Hierna trokken we even naar de haven en daarna bezochten we nog het marionettenmuseum. Er waren enorm veel marionetten en ik vond het leuk om ermee te spelen en al die poppen aan te raken! 
's Avonds gingen we met Anneleen iets drinken. Anneleen is ook een Vlaamse Comeniusassistent die (verrassing!) in Palermo zit. Tijd om eens bij te praten want we hadden elkaar al ontmoet in november tijdens een meeting in Rome. Zij wist ons te vertellen waar we de zeer speciale boom konden vinden die papa had zien staan in Trotter. 

Dus donderdags trokken we eerst naar die boom. Dat was slechts een boom maar zag eruit alsof het er tientallen bij elkaar waren. Ik ben geen bioloog, maar ik weet wel dat die wortels heel speciaal waren! De boom was echt enorm en dat was cool om te zien!

Hierna vertrokken we naar Monreale! We namen de bus naar het beruchte stadje met bijhorende indrukwekkende kathedraal. Deze was, net zoals het Paleis van de Noormannen, helemaal beplakt met mozaïektegels. Echt impressionant! Behalve de kathedraal was er ook nog een mooie kloostertuin en veel souvenierwinkeltjes. 

De dag erna, vrijdag, trokken we naar Agrigento. Dat is een stad aan de andere kant van Sicilië. Dit betekende dat we zo'n 2,5 uur in de bus moesten zitten. Maar dat hadden we er graag voor over! Agrigento heeft namelijk een 'Vallei van de tempels'. Hier staan, zoals de naam doet vermoeden, tempels. Griekse tempels gebouwd in de 3de en 4de eeuw voor Christus. Er bleef nog relatief veel van over en dat was echt zeer indrukwekkend om te zien. Omdat we vonden dat het leuker zou zijn als we de avond in het dorpje zelf zouden doorbrengen, bleven we daar slapen in een Bed and Breakfast. 's Avonds waren we pompaf. Normaal als je zoveel indrukken opdoet! Ik vond het in ieder geval zeer de moeite (en papa ook!). 


  






Vrijdag 16 april ontwaakte ik en het eerste wat ik dacht was 'Oggi è il mio compleanno!!'. Nee, niet in het Nederlands. Ach, de inhoud blijft hetzelfde, niet? Ik was jarig: 21 jaar! Het besef dat ik in Sicilië zat versterkte mijn vreugde alleen maar. Ik kreeg meteen drie dikke kussen van papa, telefoontjes van mijn mama en andere familieleden en smsjes van mijn vrienden! Zalig leuk!

Nadat ik daarna terug met mijn hoofd bij de bewoonde wereld was, vertrokken we terug naar Palermo. Eerst nog even rondlopen in Agrigento en daarna de bus nemen. Na 2,5 uur kwamen we aan in Palermo. Hierna namen we de trein naar Cefalù. Dat is een kuststadje op een uurtje 'treinen' van Palermo. We vonden het daar allebei heel mooi en gezellig. We hebben op de dijk gelopen, de winkeltjes in het centrum bezocht en vooral veel foto's getrokken. Om de week én mijn verjaardag perfect af te sluiten zijn we naar een heerlijk restaurant geweest.

 



 


 

maandag 11 april 2011

Il progetto Comenius II

Arrivederci Spagna!
Arrivederci Grecia!
Arrivederci Polonia!
Arrivederci Romania!
Arrivederci Francia! 
Arrivederci Slovenia!

Het Comeniusproject zit er bijna op. Voor mij was het vandaag de laatste dag maar officieel is dat pas morgen.

Ik vond het een leuke ervaring, dat wel. Toch vond ik het niet geweldig. Niet alle nationaliteiten bleken even beleefd en welopgevoed te zijn als wij. Ik kon het heel goed vinden met de Franse en Spaanse leerkrachten. Dat waren vriendelijke en beleefde mensen die dan ook nog eens van onderwijs een erezaak maakten. Dat staat me wel aan. De Slovenen deden hun best om vriendelijk over te komen maar ze faalden geregeld. De Griekse leerkrachten deden niets anders dan de hele week klagen dat Griekenland mooier is dan Italië. Maar de ergsten van al waren ongetwijfeld de Roemenen en de Polen. Zij deden helemaal geen moeite om vriendelijk te zijn. Zelf heb ik mijn best gedaan om vriendelijk te blijven tegen hen. Toch heb ik een keer een flinke discussie gehad met twee Poolse leerkrachten. De rest van de week heb ik hen dus ook maar straal genegeerd en af en toe heb ik eens vies gekeken ;).

Ondanks dat ik het niet overweldigend vond heb ik toch een aangename week beleefd. 

Wat hebben we nu zoal gedaan?
Wel, zoals eerder gezegd hebben we donderdag het Casa Leopardi bezocht. Vrijdag zijn we naar Parco del Monte Conero, Sirolo, Portonovo en Loreto geweest.
Zaterdag hebben we twee van de vier lagere scholen bezocht. Ik geef in beide scholen les en bleek die dag dus ook verantwoordelijk te zijn voor de 'rondleiding'. In de namiddag was iedereen vrij. De leerlingen waren dan in hun gastgezinnen, de leerkrachten konden doen wat ze wilden. Zaterdagavond zijn we dan met kinderen, gastgezinnen en leerkrachten met z'n allen naar een grote schuur geweest waar een workshop 'Facciamo la pizza!'  was. Alle kinderen maakten een pizza en de gastgezinnen brachten extra formaggi, prosciutto e dolci mee. Het werd een geweldig tof en Italiaans feest! Ook mijn Italiaanse leerlingen waren er en die hebben de hele avond rond mijn nek gehangen. Dat vond ik heerlijk want de afgelopen week heb ik me vaak alleen gevoeld. Ook al zijn er 50 mensen rond mij, het zijn allemaal vreemden. Er zijn geen bekende gezichten dus kan je je niet altijd mengen in die groepen. Zeker niet als ze je 'afketsen' en bekijken als de gids... Leve mijn Italiaanse leerlingen dus!
Zondag was iedereen vrij. Zelf ben ik, net zoals zaterdagnamiddag, met Aurélie naar het strand geweest.

Vandaag hebben we drie scholen bezocht. De eerste school was Politi. Daar geef ik 2x/week les in het derde, vierde en vijfde leerjaar. Daarna hebben we twee kleuterscholen bezocht, Marielle Ventre en Aldo Moro.
In deze twee kleuterscholen ga ik in mei en juni lesgeven. Het was de eerste keer dat ik er was maar ik bleek veel leerkrachten al te kennen van ziens. Ik heb wat gebabbeld met enkele leerkrachten en ze kijken er echt naar uit dat ik kom in mei. Dat is wel heel leuk om te horen natuurlijk! 
De kleuters zelf waren ongelooflijk schattig!! In beide scholen kregen we cadeautjes en deden de leerlingen enkele dansjes en zongen ze liedjes. In het Engels! Ook de kleinsten van drie en vier jaar! 
In de tweede school, Aldo Moro, deden de oudste kleuters (vijf jaar) drie dansjes. De liedjes kwamen uit de film Grease. De meisjes hadden allemaal een wit hemdje en een gekleurde rok aan. De jongens waren super stoer in een jeans, donkere T-shirt en een jeansvestje. Ik heb het dansje van de jongens helemaal gefilmd omdat ik het zo leuk vond!
Het filmpje:


Morgen is de laatste dag van het project. Ik heb geen flauw idee wat al die leerkrachten en kinderen allemaal gaan doen maar ik ga in ieder geval een veel betere tijd tegemoet! Vanaf morgen tot zondag ga ik met mijn papa naar Palermo!!


Enkele foto's van de afgelopen week:
Dit was in het Parco del monte Conero. Op de berg (de Monte Conero) is er een bos. Wij deden de wandeling met een gids. Op de foto zie je de Spaanse leerkracht en haar leerlingen. 

Het uitzicht op de top van de Monte Conero! Van hieruit kon je Ancona zien. De naam 'Ancona' komt uit het Grieks en betekent elleboog. Vanop de Monte Conero kon je duidelijk zien dat Ancona gelegen is op een uitstulping in Midden-Italië. Die uitstulping noemden de Grieken een elleboog. Met een beetje verbeelding zie je op de foto wat er bedoeld wordt. 



De Monte Conero, gezien vanuit Sirolo. Deze hadden we in de voormiddag bewandeld.

Portonovo. Prachtige plaats aan de voet van de Monte Conero. De leerlingen vonden het heerlijk om er te spelen! 

'Facciamo la pizza!'

De oudste kleuters van M. Ventre. Zij deden een dansje voor ons!

Deze vijfjarige kleuters zongen een Engels liedje over de kleuren voor ons. Ik vond het echt knap dat kinderen in de kleuterklas al Engels leren. Dat bleek ook zo in o.a. Slovenië en Spanje het geval te zijn. Ik weet dat enkele Nederlandse scholen dat ook doen. Alhoewel ik het Vlaamse onderwijs echt goed vind ik dit toch een 'mankementje' bij ons.

De oudste meisjes in Aldo Moro deden twee dansjes op muziek uit de film Grease!

De coole vijfjarige jongens van Aldo Moro dansten op 'Grease lightning'!







vrijdag 8 april 2011

Il progetto Comenius

Il primo circolo didattico Viale Cesare Battisti (in het normaal Nederlands: mijn school in Recanati) is enkele jaren geleden samen met zes andere scholen aan een project begonnen. Het heet 'Towards a greener future' en handelt, zoals de naam zegt, over het milieu en vooral hoe het gespaard kan blijven.

Heel interessant en heel leuk maar dit heeft niets met mij te maken.
Toch wel! De zes andere scholen zijn nu in Italië. Het zijn telkens twee tot vier leerkrachten en zo'n vijf leerlingen. De landen zijn Roemenië, Polen, Spanje, Slovenië, Frankrijk en Griekenland.

Ik begeleid dit hele project mee. In tegenstelling tot de andere leerkrachten van de Italiaanse school die enkele momenten begeleiden ben ik echt de hele week actief aanwezig. Ik kreeg zelfs een lintje in de Italiaanse kleuren met een naamkaartje 'Nathalie Van Eyck' en werd aan de volle 50 mensen voorgesteld als een Italiaanse leerkracht die, heel toevallig en onbelangrijk, eigenlijk uit België komt. Sì sì, sono Italiana!

Gisteren zijn alle landen aangekomen. De hele week doen we verschillende uitstappen. Gisteren hebben we Recanati getoond. Vandaag zijn we naar Loreto, Monte Conero, Sirolo en Portonovo geweest (mijn favoriete plaatsen van Le Marche tot hiertoe!). Vanaf morgen bezoeken we de verschillende scholen hier. En morgenavond gaan we met de kinderen een pizza maken en 'een feestje houden'.

Maar vandaag hebben we dus allerhande prachtige streken verkend. We zijn vertrokken om 8u30 en waren terug in Recanati om 18u30. Het hoeft niet gezegd dat ik pompaf was. Een hele dag de verantwoordelijk dragen van vijftig mensen, uitkijken waar iedereen uithangt, zien of iedereen alles betaalt wat ie moet betalen en of iedereen telkens in de bus is... Het vergt veel energie van een mens!
Direct na aankomst gingen we naar een concertje en om 20u30 dan (eindelijk) naar de pizzeria met iedereen. Ik was zo moe en het was vandaag zo warm dat ik me echt vuil voelde. Ik wilde niets liever dan een douche nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Dag groep, ik ga douchen! Ga maar alleen naar het piano-concertje, ik ga naar huis! Om 20u30 heb ik dan propertjes mee aangeschoven voor het eten! Ik voelde me een stuk beter.

Na het eten ben ik met Aurélie naar een concert geweest. Het was heerlijk! In openlucht en dan nog wel in het historisch centrum. Om middernacht was het toch nog vlotjes 21 °C en ik kon er dus perfect in T-shirt staan. Perfetto!
En ik heb weer uuuren enkel Italiaans gepraat. Deze keer zonder problemen. Het gaat elke dag vlotter en vlotter. Ik denk en droom ('s nachts) zelfs in het Italiaans. Het wordt zelfs zo erg dat mijn gesproken Nederlands er beduidend slechter op wordt. Oeps... problemen! Maar dat betert wel eens ik terug een tijdje in België ben. Een groter probleem is mijn Frans... Voor ik naar Italië kwam was mijn Frans aanvaardbaar. Nu kan ik NIKS meer zeggen in het Frans omdat ik alles mix met het Italiaans. Ik wilde vandaag tegen een Frans kindje zeggen dat de sleutelhanger die hij wilde kopen drie euro kostte. Dus ik zei: "è tre euro." Toen bedacht ik me dat dat Italiaans was. Maar toen ik dit wilde vertalen wist ik zelfs niet meer wat 'drie' is in het Frans!! Dus moest ik echt tellen "un, deux, trois", "aah, c'est trois euro". Dat gaat stevige problemen geven als ik ooit in een vijfde of zesde leerjaar moet lesgeven...
Maar dat zijn zorgen voor later!

Ondertussen geniet ik volop van mijn verblijf hier! Nu het primavera (lente) is vind ik het hier heerlijk!

zondag 3 april 2011

Weekendje met grootouders

Porto Recanati
Sirolo
Loreto

Dat is een aardig lijstje van prachtige plaatsen.
Het zijn die plaatsjes die ik dit weekend bezocht heb. Samen met mijn grootouders en nonkel!
Ja, je leest het goed. Mijn supercoole grootouders zijn helemaal naar hier gevlogen! Allemaal om mij te kunnen zien. Het was ondertussen ook al twee maanden geleden... Het deed me echt zo veel deugd om hen te zien! Ik heb hen de mooiste plaatsen van de streek kunnen tonen en daar ben ik zeer tevreden om. Samen genoten we van de mooie streek, het heerlijke weer (27°C!), van de terrasjes en van elkaars gezelschap! Heerlijk!

Enkele foto's: