woensdag 30 maart 2011

De lagere school wordt bijna ingeruild voor de kleuterklas!


Ja hoor. Elena, een meisje van het vijfde leerjaar in Pittura del Braccio, noemt me haar derde beste vriendin.
Ik veronderstel dat ze gewoon weinig vrienden heeft (alhoewel, ze is populair in de klasgroep) maar het is toch maar weer leuk om te horen dat ik geliefd ben bij de leerlingen :).

Spijtig genoeg voor hen geef ik nu mijn laatste lessen in de lagere school. Ik verhuis bijna naar de kleuterschool!

Ik ben wel nieuwsgierig naar de kleuterklas. Vorig jaar heb ik enkele lessen gegeven in een kleuterklas maar dat was echt verwaarloosbaar weinig. Nu ga ik er twee maanden lesgeven. Het zal beter zijn voor mijn Italiaans want die kleintjes spreken natuurlijk geen woord Engels. 

Doch, mijn Italiaans loopt vlotjes. Ik verplicht mezelf nu om enkel Italiaans te spreken met Aurélie en de leerkrachten op school (met de leerlingen spreek ik consequent Engels behalve als ze me echt niet begrijpen). En dat loont. Ik hoor mezelf elke dag vlotter en correcter praten. Ik beperk me in het gebruik van werkwoorden niet meer tot de tegenwoordige tijd maar ook de verleden tijd, voltooid deelwoord en toekomstige tijd krijgen een plaats in mijn Italiaanse taalbeheersing. 
Het is niet gemakkelijk maar het voelt zo goed om zelfzeker een gesprek te kunnen voeren in het Italiaans.

Het is dan ook zo'n prachtige taal!


maandag 28 maart 2011

Wouter voor de tweede keer in Recanati

Het afgelopen weekend was Wouter voor de tweede keer in Recanati. We hadden geluk, deze keer was het wel zalig weer! Zowel vrijdag als zaterdag was er stralende zon. Daar hebben we dus ook uitgebreid van genoten!

Zaterdag zijn we naar Ancona gegaan. Voor mij ondertussen de vierde keer maar ik vind het nog steeds geweldig. Die kathedraal en vooral dat bijhorende 'park' is prachtig. Zeker als de zon hard schijnt!
We waren om 9u al vertrokken. De zon schijnt namelijk het hardst tussen 9u en 14u. In Ancona aangekomen hebben we de plaatselijke markt afgeschuimd, zijn we naar de kathedraal gewandeld en hebben we dat parkje bezocht.

Toen we rond 15u terug beneden in het centrum waren zijn we cocktails gaan drinken. Op een overdekt terras, getrakteerd door mijn lieve vriend! De eerste cocktail werd besteld en terwijl vroegen we de kelner om de koers op te zetten. Het was immers koers (wanneer niet?) en er stond een grote tv op het terras. Niemand keek ernaar en dus leek het ons geen probleem om dat te vragen. Toch bleek dit niet zo eenvoudig te zijn... Na het twee keer te vragen en smekend te kijken naar die kelner stond plotseling Sporza op! Wouter zeer gelukkig uiteraard. Vermits ik het na 3,5 jaar al gewoon ben om wekelijks naar de koers te kijken én ik maar cocktailtjes bleef krijgen zat ik hier ook niets mee in, integendeel ;-)!
Toch voelde ik mij een beetje vreemd. Niet omwille van de cocktails maar wel om het Vlaamse landschap te zien. De koers ging door in en rond Harelbeke. Een oervlaams landschap zag ik daar. Er was niets speciaal aan, gewoon heel Vlaams. Maar nu pas voelde ik hoe lang ik al niet thuis was geweest. Die Vlaamse huizen, de weien, de reclame van Miele of Het Laatste Nieuws aan de kant van de weg, ... zien voelde raar aan. Ik ben gewoon al twee maanden niet thuis geweest. Besefte ik toen pas.
Rond 17u namen we uiteindelijk de bus terug naar Recanati.

Zondag was het weer veel minder goed. Omdat het -gelukkig- niet regende besloten we in Recanati te gaan wandelen. Een bus nemen op zondag is geen sinecure dus blijven we maar in eigen stad. Ik dacht de tour rond de stad te doen, creatiever was ik niet.
Gelukkig had ik mijn avontuurlijke vriend bij me en die had een schitterend idee! Dat idee ontstond tijdens de begin van de wandeling, op de weg rond de stad. In de verte zagen we een eenzame boom op een heuvel. Die boom wilden we gezelschap gaan houden! Zo gezegd, zo gedaan. Een tijdje later hadden we de boom bereikt!
Deze stond in een prachtige omgeving! Ongelooflijk eenzaam op een mooie heuvel. Die heuvel zorgde voor een geweldig uitzicht op Recanati. We hebben een tijdje in het gras gezeten, wat foto's getrokken, ... Zalig!

Hierna zijn we terug naar huis gewandeld en hebben we een filmpje gekeken. Om het weekend perfect af te sluiten zijn we gaan eten in Borgo Antico. Een heel mooi en gezellig restaurant met zeer lekker eten!

Enkele foto's van ons weekendje:

Zaterdag

In Ancona

Ancona, zicht op de haven.

In Ancona

Adembenemend mooi



Zondag
Behalve Wouter kan je op deze foto ook De Eenzame Boom zien.
Het is dat 'stipje' op de rechtse heuvel.

Op de heuvel van De Eenzame Boom.


Met een prachtig zicht op het historisch centrum van Recanati

Een stuiptrekking van 150 jaar Italia enkele weken geleden.


Een projectie op de muur van de kerk, Piazza Leopardi.
"Buon compleanno Italia" oftewel "Gelukkige verjaardag, Italie"

Een close-up van bovenstaande.




vrijdag 25 maart 2011

Er hangt liefde in de lucht!


Het is al vier weken geleden...

Maar over exact 26 minuten landt Wouter zijn vliegtuig in Ancona!


dinsdag 22 maart 2011

Uitstappen

Il lupo e i sette caprettini

Oftewel de wolf en de zeven geitjes.
En daar heb ik werkelijk een uur over gedaan om daar de vertaling van te vinden. Zelf, zonder woordenboek. Il lupo wist ik wel, sette ook, maar caprettini... 

Gisteren ben ik met, la terza, het derde leerjaar naar het theater geweest. De grote trots van dit dorp, 'il teatro G. Persiani'. Eindelijk zag ik het eens langs binnenin. Het was prachtig! Helemaal anders dan onze theaterzalen. Dit was zoals dat van Montefano vorige week, maar groter (zowel het dorp als het theaterzaaltje van Montefano was nog kleiner dan Recanati). Prachtig, ongelooflijk.
Daar zat ik dus met vijf jongetjes in zo'n loge (met dank aan Veerle die me het mooie woord voor zo'n 'kotje' kon vertellen). Ongelooflijk enthousiast waren ze het toneel aan het aanschouwen. En ik maar genieten. Een zaal vol 5 tot 8-jarigen die bij elke beweging van de toneelspeler begonnen te gibberen, 'Sììì!' of 'Nooo!' riepen.
Wel spijtig dat er maar een speler was. Doch, hij heeft dat goed gedaan. Ik verstond algemeen gezien geen knars van het geheel maar ik kon aan het einde toch begrijpen dat ik had gekeken naar 'De wolf en de zeven geitjes'. Zo heb ik weer nieuwe woordjes geleerd. En nog wat Italiaanse cultuur opgedaan.

Enkele foto's:









 



De chocoladefabriek

Ook vandaag mocht ik mee op uitstap gaan. Deze keer met de leerlingen van het eerste en tweede leerjaar naar een chocoladefabriek. De fabriek was gelegen in Ancona-Zuid, uiteraard midden in het industriegebied.
In het secundair onderwijs ben ik ooit eens naar de suikerfabriek van Tienen geweest. Ondanks dat de verwachtingen daar heel hoog gespannen waren was dat een stevige tegenvaller. Het stinkt daar namelijk als de pest! Daarom had ik ook van deze fabriek geen al te hoge verwachtingen. Onterecht, zo bleek.

De koekjes- en chocoladefabriek was hemels!

Bij aankomst kwamen we binnen in een grote zaal, vol met frisdranken, schotels met enorme grote stukken chocolade (van reuzepaaseieren die ze in stukken hadden geklopt... melk, puur, met nootjes, gemengd wit en puur, enz. Elk stuk had de grootte van een hand!) en heel wat koeken en cakes. Ondanks dat het nog maar 9u 's morgens was vielen zowel de leerlingen als de drie andere leerkrachten duchtig aan. Ik niet. (En daar mag ik best fier op zijn, ik ben nl. al 1,5 week op dieet). Eten, eten, eten, ... tot de kindermondjes vol chocolade hingen.
Na deze -eigenlijk toch zeer wansmakelijke schrokbeurt- was het tijd om echt de fabriek in te gaan. Iedereen kreeg een witte schort en bijhorend haarnetje. De verwachtingen bij de kindjes begonnen hooggespannen te geraken. Enkelen namen hun blocnoteje of hun fototoestel al (niet dat er op het einde erg professionele verslagen of foto's waren gemaakt, maar het was wel schattig ;)).

Dus wij de fabriek in! Daar lagen ze al, voor mijn neus te blinken... de reuzemallen om paaseieren te maken. Terwijl die Italiaanse gids maar aan het ratelen was gaf ik mijn ogen goed de kost. Zag ik daar toch een bak vol chocolade-eieren liggen zeker! Net toen ik er een foto van wilde trekken liepen we verder. Spijtig. Of toch niet... nu gingen we naar het mekka voor chocoladeliefhebbers (oh ja, ik ben er beslist eentje, dieet of niet!)! Een reusachtige machine produceerde vloeibare chocolade en goot die in mallen. Dan nam een werkneemster dit, schudde er wat mee, stak un regalo (een cadeautje) in de grote mal en hups, het kon naar een andere machine gaan. Uit die machine kwamen dan later kant-en-klare giga paaseieren! Daar heb ik wel een foto van mogen trekken ;-)!

Dit gezien te hebben werd er door de gids beslist dat we verder zouden wandelen. Op naar de verpakcentrale! Daar werden al die paaseieren, ballen (we zijn nog steeds in voetballand) en andere fantasietjes in kleurrijke verpakkingen gestoken. Niet zo indrukwekkend als de vorige zalen maar bon, dit moet ook gebeuren. Voor de leerlingen was het wel heel oeh-aah-wow-...! Elke chocoladebal werd immers ingepakt in de papier dat de print had van verschillende Italiaanse voetbalploegen. De meisjes waren vooral onder de indruk van al het roze papier.

Na de chocolade gezien te hebben was het tijd voor de koekjesafdeling! Deze was net zoals in de films... Veel en veel en veel en nog meer KOEKJES!! Duizenden vielen er van die band, in een bak, in de verpakking,... maar niet in mijn mond :(. Ach, het zij zo. Ik heb toch maar mooie foto's kunnen trekken!
Ik heb geen seconde willen luisteren naar die kwetterende gids. Alles was zo indrukwekkend. Ook de leerlingen bleken van die mening te zijn. Gelijk hebben ze. Wie wil er als 6-jarige nu weten wat de ingrediënten zijn van koekjes als je ze met duizenden van de band ziet rollen?

Zelf vond ik het productieproces wel hip om in het echt te zien. Aan het begin van de reusachtige machine staan twee mannen deeg te maken (grote tonnen vol eigeel etc) en dat wordt dan in de machine gegoten. Daarna zie je allemaal kleine koekjes op de band. Die band rolt dan verder zodat de koeken de oven passeren. Na de oven zijn alle koekjes goudbruin gebakken. Dat gaat dan in kleinere bakken en hier wordt dan alles automatisch verdeeld in de verpakking zoals je die in de supermarkt vindt. Funky.

Om af te sluiten kwamen we in de winkel van de fabriek. Dom zijn die chocolademannen niet. Na een uur op chocolade en koeken te staan kwijlen krijg je dan de kans om alles te kopen wat je je maar kan inbeelden, zolang het met chocolade of koeken te maken heeft alleszins.
De mama's die hun kindje 10 euro hadden meegegeven in de hoop dat er wel een deel terug van mee naar huis zou komen waren wel zeer naïef. Deze lekkernijen kosten een fortuin. Natuurlijk hield dit de leerlingen niet tegen om alles te kopen dat in hun financiele mogelijkheden lag!

Enkele foto's van dit zoete paradijs:








 












 

zondag 20 maart 2011

School

Het is opvallend hoe weinig ik over school vertel. Nu lijkt het net alsof ik 4,5 maanden op vakantie ben! Tijd om hier verandering in te brengen.

Het lijkt onwerkelijk maar ik ben hier nu al 7 weken. Dat is een tijdje. En dus is er op school ook al heel wat gebeurd.
De eerste twee weken heb ik enkel geobserveerd. Zeer saai, maar noodzakelijk. Het onderwijs is hier namelijk helemaal anders dan in Vlaanderen. Algemeen gesteld kan ik zeggen dat de 'onderwijsleuze' hier is: 'Als het niet vandaag gebeurt dan doen we het morgen wel'. Klinkt wel relaxed. Dat is het ook. In het begin was dit vooral zenuwslopend voor mij maar hoe langer ik hier ben, hoe rustiger en 'Italiaanser' ik word. Relaxed dus!

Zodus, 'we komen er morgen wel' uit zich ik verschillende zaken. Zo is er bijna tweewekelijks een verlofdag (want het regent, want het is carnaval, want het is 150 jaar Italië, want ....). Ook vallen aparte lessen voor de gekste redenen weg (want ze moeten een dansje oefenen, want ze zijn druk omdat het regent, want het is plotseling een gymles, ...).
Verder zijn de onderwijstechnieken hier niet zo ver gevorderd. Dat is niet kwaad bedoeld, maar het is wel zo. Zowel de Engelse lessen als WO-lessen etc. worden gegeven op de drilmanier. De leerkracht zegt een woord, werkwoord (of voor andere lessen feiten, zoals bv over de Apennijnen) en de leerlingen herhalen dit alsof ze 25 papegaaien zijn die in een kooi, geheten een klaslokaal, zijn gezet. De leerkracht vraagt niet telkens om te herhalen maar verwacht dit wel. De leerlingen zijn zo gewoon om af te drammen wat ze leren.

Als de leerlingen dit niet doen maar wel aan het praten zijn met elkaar dan zijn er verschillende manieren om dit te doen stoppen. Of de leerkracht gooit haar grote persoonlijke steen op haar bureau (je kan het je voorstellen, een enorme 'boenk!!' en de leerlingen zwijgen, voor amper 10 seconden weliswaar). Of de leerkracht brult heel luid 'Zitti!!!! (= zwijgen)' of 'Basta!!!' (=genoeg). Ook hierdoor zwijgen de leerlingen. 10 seconden... En met luid roepen bedoel ik ook luid. Ik dacht dat ik een klok van een stem had (voor wie mij nog niet heeft horen roepen, ik wil het je eens demonstreren) maar deze leerkrachten hebben een natuurlijke gave waardoor ze zo hard kunnen roepen dat je het zelfs op een andere verdieping perfect kan horen. Je kan je voorstellen wat dat moet geven als je eens even in de gang staat te luisteren.
Verder zijn de leerinhouden niet afgestemd op hun leeftijd of ontwikkelingsniveau, behalve voor Engels dan. Zo krijgen ze zeer uitgebreide leerinhouden over de Etrusken, de Romeinse beschaving, de samenstelling van (Italiaanse) gebergten en de werking van het menselijk lichaam (met koolhydraten, vetten, ...). En nee hoor, niet in het vijfde leerjaar. Wel in het vierde leerjaar. Etrusken in het vierde leerjaar. Brrr.

In het begin had ik het zeer moeilijk om leerkrachten op deze manier te zien lesgeven. Nee, dat zeg ik fout. Ik heb het er nog steeds zeer moeilijk mee... In het begin had ik het vooral het gevoel 'Wat doe ik hier in godsnaam?'. Ik had het gevoel dat ik tijdens stage in Antwerpen meer zou leren dan in vier maanden hier. Maar nu besef ik dat deze ervaring nog niet zo slecht is.
Ten eerste omdat ik de leerkrachten kan helpen. Dat klinkt alsof ik me een 'superjuf' voel (wat lang niet het geval is). Om een concreet voorbeeld te geven:
Vorige week was er een klas, vijfde leerjaar, stevig het varken aan het uithangen. Zowel de meisjes op de eerste rij als de leerkracht raadden me aan om heel luid 'Zitti!' te brullen. Toen zei ik de leerkracht dat ik dat niet doe. Ze verklaarde me gek. En dus begon ik te handelen zoals ik dat in België ook zou doen. Want heel luid brullen helpt geen snars. Dus ik ben gewoon voor de klas blijven staan, armen over elkaar, 'vies kijken' naar iedereen die praatte en wachten... wachten... wachten. Enkele minuten, dan was het stil. Toen ik een woord zei begonnen ze weer. Nu te giechelen, want dit gedrag van een leerkracht kennen ze niet. En dus zei ik al fluisterend dat ik niet wil roepen. Dat ik niet dat soort leerkracht wil zijn. Dat ik graag met hen Engelse spelletjes wil spelen en ik naar hen zal luisteren en respect voor hen zal hebben, maar enkel als zij dat ook voor mij hebben. Daar konden ze zich blijkbaar wel in vinden. En dus ging de les verder. En hups, 5 minuten later waren ze uiteraard weer vertrokken (trouwens, de 'ik steek mijn vinger op als ik iets wil zeggen'-methode is hier helemaal niet gekend dus als ze willen antwoorden doen ze dit met 20 tezamen en discussiëren over elkaar antwoorden). Gevolg: ik handelde exact hetzelfde als ervoor. (Nota: de leerkracht haar gezicht was als in 'stop met deze pedagogische rommel, enkel roepen helpt').
Toen de leerlingen weer zwegen zei ik weer heel rustig en statig dat dit hun laatste kans was om een Engels spel te spelen, dat ze hun eigen toekomst in handen hebben. Wel, vanaf toen waren ze superflink. Ook de volgende les waren ze poeslief.
En ik kreeg complimenten van de leerkracht. Laat dit nog enkele keren voorkomen en ik hoop dat de leerkrachten deze manier van werken overnemen. Zo kan ik hen hopelijk iets bijleren.

De tweede reden waarom ik blij ben dat ik hier mag lesgeven is omdat ik nu kan zien hoe het niét moet. Weet je, de hogeschool zegt ons al jaren hoe het wel moet. Je neemt dat aan, je neemt dat over en je gegeven lessen gaan vlot. Bij sommige dingen denk je al eens 'Is dat nu echt nodig, al die pedagogische truucjes?'.
Maar nu weet ik wat er gebeurt als je het niet toepast. Hoe kinderen in de klas zitten met een gezicht tot tegen de grond. Hoe ze soms bang zijn als de leerkracht die steen op haar bureau gooit.
Horror.

Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen is wat hier de hele week doe. Niet in het zonnetje liggen in ieder geval (eigenlijk omdat er gewoon weinig zon is :p. Veel regen en bewolking...).
Wel, even uitleggen aan de hand van mijn weekrooster...

Maandag   (school: Politi)
8u30 - 10u30: 3A

Deze klas is er pas na twee weken bijgekomen, toen ik de leerkracht tegenkwam en ze me bijna smeekte om in haar klas les te geven of haar op z'n minst te helpen. Hiermee zit ik over het maximum aantal uren dat ik ben toegelaten les te geven als Comeniusassistent maar dat maakt me niets uit. Haar man is geboren en getogen in Brugge wat ervoor zorgt dat deze leerkracht een zeer open Europese en Belgische ingesteldheid heeft en openstaat voor nieuwe ervaringen. In haar klas geef ik echt 'fulltime' les. Twee uur aan een stuk over iets dat ik zelf kies. Als ik eens een les wat minder wil doen dan is dat ook zo en vult zij de overige tijd op. Dan assisteer ik door de leerlingen te helpen.
10u30 - 11u30: 4B
Deze klas is mijn eindprojectklas. Voor de hogeschool moeten we een eindproject uitvoeren en dat doe ik hier. Ook deze leerkracht kwam me een week na aankomst vragen of ik bij haar wil komen lesgeven. En dat doe ik dus ook. Of dat zou ik moeten doen. De lessen gaan vaak niet door omwille van verschillende redenen. Ik heb er nog maar 4x kunnen lesgeven. Als je weet dat ik al vijf weken lesgeef en dat 2x per week in deze klas is dat bitter weinig. En dat geeft dus problemen voor mijn eindproject. Hopelijk gaat dit in de toekomst beter.
11u30 - 12u30: 5A
Dit is kort en bondig te zeggen: hier assisteer ik gewoon. Verbeteren op uitspraak (de leerkracht geeft Engels maar kan het niet, zegt ze zelf. Ik communiceer met haar in een mix van Frans en Italiaans) en wat helpen tijdens individueel werk. 


Dinsdag (school: Pittura del Braccio)
10u30 - 12u30: L3
Deze leerkracht heeft een Cambridge-diploma voor Engels en kan dus behoorlijk goed de taal. Toch heeft ze graag dat ik in haar klas 'fulltime' lesgeef. Dus wekelijks geef ik hier twee uur een echte les. Soms met de methode, soms mag ik zelf kiezen.
13u30 - 15u30: L5
In deze klas geef ik wekelijks een halfuur tot een uur les. Dit is een spel, een quiz, een les gericht op uitspraak, ... Eigen keuze. De overige tijd assisteer ik de leerkracht en de leerlingen. (Want dat is in principe mijn taak deze vier maanden, wat assisteren. Omdat dat te saai is heb ik zelf initiatief genomen om echt les te geven, maar het afgeven van de klas is voor veel leerkrachten moeilijk.)

Woensdag (school: San Vito)
13u30 - 15u30: L5
Dit is de klas van mijn mentor. Ook hier geef ik ongeveer een uur les, de rest van de tijd assisteer ik.

Donderdag (school: B. Gigli)
10u30 - 12u30: 4A
Deze klas was oorspronkelijk ook een eindwerkklas, ik had er twee. Maar vermits bijna elke donderdag wegvalt heb ik deze klas opgegeven. Ik ga er nu gewoon een Engels spelletje spelen en de rest van de tijd assisteren.
13u30 - 15u30: L5
Wat ik in deze klas doe is ronduit zalig. Wekelijks mag ik in een apart klaslokaal gaan zitten en per 20 minuten een groepje leerlingen bij me roepen. Met hen moet ik een ding doen: praten in het Engels. Het maakt helemaal niet uit waarover, als ze maar leren praten in het Engels. Correcte zinnen vormen, juiste uitspraak hanteren, ... Dit zijn echte babbeluurtjes en dit in een hele relaxte sfeer. Fijn!

Vrijdag (school: Politi)
10u30 - 11u30: 5A
Idem als maandag!
11u30 - 12u30: 4B
Idem.

De uren dat ik niet op school ben werk ik thuis voor school. Het voorbereiden van de lessen duurt 10min per week. Ik moet geen lesvoorbereidingen schrijven en doe dus alles uit de losse pols. Veel leuker dan al die lessen schrijven :). Toch heb ik héél veel werk met mijn eindproject en mijn portfolio. Dagelijks werk ik hier toch 4 à 5 uur aan.
In het weekend heb ik zeer vaak bezoek. Als dit niet het geval is bezoek ik met Aurélie een stad.

Zoals je ziet, ik vul mijn dagen wel. Ik ben genoeg op school en geniet met volle teugen van het lesgeven, van de kinderen die dagelijks komen aangelopen met 'Nathalie is er!!' en dan vol enthousiasme en al gillend naar hun klas lopen en dit herhalen, waarop dan de hele klas me een dikke knuffel geeft.

Hoeveel twijfels ik ook heb met de manier van onderwijzen, als ik deze kindjes zie ben ik verkocht. Dat zijn nog echte kinderen. Allemaal in een joggingpakje, elke dag. Niks scrupules of peer pressure.
Zo gelukkig om mij te zien...

EDIT
Omdat een foto helpt bij het vormen van beelden vind je hieronder enkele fotootjes, getrokken in enkele van mijn klassen.



Deze foto heb ik genomen tijdens ons bezoek in september, toen school nog niet
begonnen was. Nu geef ik les in het lokaal waar dit hing en het hangt er nog steeds.
Het is dus niet dit schooljaar gemaakt maar blijft wel hangen.

vrijdag 18 maart 2011

150 jaar Italië, part II













Of hoever de liefde voor een land kan gaan... :). Speciaal gemaakt voor 150 jaar Italië, vond ik eerder nooit in de supermarkt.

donderdag 17 maart 2011

150 jaar Italië, part I

Vandaag is het donderdag en ik ben niet op school. Dit omdat het een eenmalige feestdag is vandaag. Geen gewone, echt een zeer belangrijke. Italië is vandaag namelijk 150 jaar onafhankelijk! En dat wordt uitbundig gevierd. Ten eerste wordt er een verlofdag van gemaakt. Ten tweede hangen de straten, de scholen, de pubs, de huizen, (alles!!) vol met de Italiaanse vlag. Het is echt grappig te zien hoe in een klein straatje van 20 meter minstens 10 vlaggen kunnen uithangen!

Ondanks dat het pas vandaag echte feest is heb ik gisteren toch al mooi mee gevierd! Er was een 'toneel' van de middelbare school in Montefano, een dorpje 15 min rijden van hier. Aurélie geeft les in die school en ik was uitgenodigd. We zaten in de VIP-zone bij de burgemeester, directie en andere leerkrachten. En ik maar kwetteren in het Italiaans tegen al die leerkrachten die vroegen wie ik eigenlijk ben. So far, so good.
Toen begon de show. Een (uiteraard Italiaans) lied gezongen door een vrouwen- en mannenkoor, dan enkele leerlingen van de school die heel der gedichten en teksten voordroegen in het Italiaans, dan weer een lied, dan weer de teksten, ... Het moet niet gezegd dat dit veel te moeilijk voor mij was. De moed zakte me in de schoenen, zat daar al een halfuur zonder een woord te begrijpen (de hele geschiedenis van de onafhankelijkheid werd uit de doeken gedaan, zover begreep ik het wel). Toen kwam het tweede deel, een kinderkoor in combinatie met tieners die teksten voorlezen. Dat kon me al meer bekoren, die schattige kindjes. Maar toch, te moeilijk. Vermits het toen al 23u30 was en ik me stevig verveelde in die theaterzaal zat ik er maar op los te geeuwen. Echt genant want iedereen deed zo zijn best en het hele dorp was aanwezig.
Toen kwam deel 3 van de show eraan! En dat was al véél interessanter. Het was een orkest met klarinetten, hobo's, handtrom, dwarsfluiten, ... dat (eindelijk) bekende liedjes speelde. (Leuk detail: het orkest bestond uit zowel 16-jarige meisjes als 30-jarige vrouwen en 70-jarige mannen). Een van de liedjes was de soundtrack van La vita è bella, de Italiaanse film. Ondanks dat dit me doet denken aan de trieste maar mooie film vond ik dit zalig: een Italiaans theater in een heel klein dorpje ergens in Le Marche in combinatie met een orkest dat La vita è bella speelde... Dat gaf een ongelooflijk goed gevoel.
Het laatste lied was het Italiaanse volkslied. Iedereen moest rechtstaan en zong uit zeer volle borst het héle lied mee. Aurélie en ik probeerden het met het boekje, maar we kenden de melodie uiteraard niet. Maar het viel mij écht op dat zowel 15-jarigen, 8-jarigen als volwassenen het hele lied konden meezingen, vol overtuiging (eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik nog niet eens weet wat de melodie of laat staan de eerste zinnen zijn van het Belgisch volkslied).

Achteraf was iedereen zo uitgelaten, tot wenen van geluk toe. Italië is 150 jaar onafhankelijk en dat hebben ze prachtig getoond. Iedereen was zo fier. Om dit te vieren werden we door een toffe leerkracht van Aurélie uitgenodigd om mee iets te gaan drinken. Wat we ook deden! Daar ontmoette ik de zoon van die leerkracht. (Nog een leuk detail: Aurélie geeft elke maandag en dinsdag les in Montefano, bij die leerkracht o.a. Die twee dagen mag ze 's middags altijd blijven eten en wordt er warm gekookt en gegeten met het hele gezin. Aurélie kent de zoon van de leerkracht dus al te goed. Ze vindt hem een nietsnut want hij is echt Italiaans, 27 jaar en nog steeds bij mama wonen, een niet al te uitdagende job hebben, futloos enz. Maar de leerkracht vroeg al een hele lange tijd zeer prangend of ze met elkaar naar de cinema wilden. Dus heeft Aurélie eindelijk toegestemd, vandaag zouden ze gaan. Dik tegen haar zin.) Ik wist dit dus allemaal en het was dus een genot om die 'vedet' eindelijk te ontmoeten!

En hij was zo saai nog niet als ik dacht. Wel toen we in de bar waren met zijn ouders erbij. Maar erna zijn we naar Recanati gegaan om te feesten. En daar was hij al veel mondiger en liet hij de alcohol rijkelijk vloeien (hij dronk Maes! Maes, in een kleine Italiaanse pub in Recanati. Ik heel fier, ook al is het Maes, tegen iedereen: Dat is Belgisch!!)

Maar dus... we gingen feesten! Ik: "Euh wat? Feesten in Recanati? Kan dat dan?!". Blijkbaar wel dus! Ik was zooo blij, kan het bijna niet omschrijven. We zijn naar een pub geweest in het centrum die krioelde van café-gaande 20- tot 28-jarigen. Ik had de pub al wel eens gezien, maar als je niemand kent ga je er niet binnen. Maar nu kende ik dus eindelijk wel iemand. Daar zaten we dan, Aurélie en ik, de zoon en zijn drie vrienden. Gezellig groepje, hebben de hele avond zitten kwetteren. Vandaag is het ook St. Patricks Day wat een optreden verdient in die pub. Dus gaan we er vanavond weer naartoe! (Nog een leuk detail: blijkbaar zijn het wekelijks optredens, van indie tot punk! Heel leuk!)
Spijtig genoeg sloot de pub al om 2u30. Dus wij op naar de volgende! Ik was stevig in mijn element. Voor de eerste keer sinds ik hier woon ga ik echt op café. En dan nog cafés die zeer goede muziek speelden. Bangelijk! In die andere pub hebben we dan wat gedronken en gebabbeld (in mix van Italiaans en Engels. De twee kerels die overbleven in die pub, we waren toen met vier, spraken vloeiend Engels en begrepen dat het frustrerend voor me is als ze de hele tijd in het Italiaans praten maar vonden wel dat ik de taal moest leren. Dus praatten ze de beide talen en ik antwoordde zo goed in kon in het Italiaans. Heerlijk!!)
Ik lag voor het eerst in maanden pas om 4u in mijn bedje en dat gaf een heerlijk gevoel.

Na een maand werken, elke dag op tijd gaan slapen en als grootste bekommernis mijn afwas en het poetsen van mijn appartement hebben voel ik me eindelijk terug 20 jaar! Heerlijk!

zondag 13 maart 2011

Een geslaagd weekend met mama en Aline!

Wat een geweldig weekend was dit! Mama en zus waren hier, van donderdag tot enkele uurtjes geleden. Hen naar huis laten gaan was wel even pijnlijk. Morgen zal ik me wel weer beter voelen.

Maar voor zo'n leuk weekend heb ik het er wel voor over om weeral afscheid te nemen. We hebben veel gezien en gedaan!

Donderdagavond kwamen ze hier aan, hebben we bij mij thuis gegeten. Dat was een zeer leuk gevoel, mijn mama en zus te eten vragen in mijn appartement :). Vrijdag zijn we om 9u al naar Ancona vertrokken want dit is 1,5u in de bus zitten. Daar aangekomen scheen de zon overweldigend goed! Zalig weertje! Dus wij in ons truitje of T-shirt de klim naar de kathedraal gedaan. Daar aangekomen zagen we een geweldig terrasje. Maar zoals het hoort deden we eerst de cultuur, dan de drank :)! Dus hebben we eerst de kathedraal bezichtigd en genoten van het ongelooflijke uitzicht op de haven en de Adriatische zee. Daarna hebben we ons op het terras gevoegd. Twee uur hebben we er gezeten en genoten van wijn, zon en een magnifiek uitzicht. Met bijhorende huidverbrandingen uiteraard (kwestie van nog enkele dagen 'na te genieten'). Hierna hebben we een soort parkje bezocht, wat ik vorige week ook deed.
Toen we het gevoel hadden het wel gezien te hebben namen we de bus naar Recanati. Toen had mama het goede idee om een tussenstop te maken in Loreto. Wat we dus ook deden! Het werd wat frisjes want het was al tegen 17u aan maar het was nog altijd geweldig om daar eens rond te piepen. We hebben de basiliek en alle bijhorende winkeltjes bezocht. Heel leuk dus, zeker met drietjes. Na een broodje en een drankje besloten we ook hier te vertrekken en onze bustrip naar Recanati verder te zetten.
Zo gezegd, zo gedaan. Na heel wat wachten op de bus waren we een klein uurtje later terug in Recanati. Hier zijn we dan een lekkere pizza gaan eten en toen zat deze dag erop!

We besloten om het zaterdag iets rustiger aan te doen en dus gingen we naar Porto Recanati (zoals de naam zegt, Recanati aan de zee). Daar hebben we gewandeld en vooral geluncht. Op het strand. Op dat prachtige keienstrand met rieten parasolletjes, lichtblauwe zee en een stralende zon. On-ge-loof-lijk! We leken net uit een reisgids te zijn gesprongen!
Hierna hebben we nog wat gewandeld, zijn iets gaan drinken en na weer gewandeld te hebben namen we weer de bus naar huis. In Recanati aangekomen zijn we naar het hotel geweest, hebben we ons allemaal 'opgemaakt ' en zijn we naar de bar vertrokken om te aperitieven. Hierna gingen we naar Borgo Antico, een zeer mooi en gezellig restaurant hier. Het etentje was zeer leuk en lekker! Van een geslaagde laatste avond gesproken!

Vandaag hebben we allemaal wat langer geslapen, zijn we hier in Recanati eens gaan wandelen en tenslotte hebben we hier in mijn appartement geluncht. En toen was de taxi er al...

Hieronder vind je een selectie van de meer dan 400 foto's die we trokken!

Wij drietjes in Ancona

Mama en Aline in Ancona, met zicht op de haven.

Mama in Ancona, dichtbij de kathedraal.

Het geweldig terrasje in Ancona, met prachtig uitzicht.

Mama aan het genieten van het zonnetje en een wijntje!

Ikzelf, volop aan het verbranden!

Mama in het parkje bij de kathedraal.

Aline in het parkje, met prachtig uitzicht!



Mama in Porto Recanati!

Etentje in mijn appartement!

Aline en ik in Ancona!

Een ander terrasje in Ancona :)!


De lunch op het strand van Porto Recanati... <3


Een prachtig verlicht gebouw op het belangrijkste plein van
Recanati vanwege 150 jaar onafhankelijkheid van Italië.



De laatste dag afsluiten met een wijntje in een mooie Osteria in Recanati!