maandag 28 februari 2011

Liefje weg, Veerle en Werner onderweg

Mijn liefje is weg :(.
Maar we hadden een zalig weekend! We hebben Recanati bezocht (duh), Loreto en zijn basiliek en Porto Recanati. Spijtig genoeg hadden we belachelijk slecht weer. Ijzige wind, regen, ... :(. Slecht weer of niet, niets kon ons weekend naar de knoppen helpen!

Vanmorgen is Wouter dan terug naar huis vertrokken. Ik was op school vanaf 8u30, hij zou de bus nemen rond 10u30. Dus ik gaan lesgeven en de leerlingen vroegen me of ik een vriend heb. Ik vertelde van wel en dat hij nu zelfs in Recanati is maar zo meteen vertrekt naar de luchthaven, op naar Londen. En toen zei die geweldig lieve leerkracht (met een Brugse echtgenoot!) dat ze rond 10u45 naar Ancona gaat met de auto en dat Wouter mag meerijden. Lief!!

Binnen een klein kwartier zijn Werner en Veerle hier. Jeej!!

Enkele foto's van mijn weekend met Wouter :)...







zaterdag 26 februari 2011

Wouter in Recanati

Mijn grote liefde is hier bij mij!!

(Dat is de samenvatting wegens grote vreugde en verliefdheid! De rest volgt!)

donderdag 24 februari 2011

Etentje

Vandaag was ik uitgenodigd voor het avondmaal door een redelijk jonge leerkracht (hier is jong 30-40j). Ze belde me eergisteren maar ik wist niet eens wie ze was... Vermits ik vandaag op de school moest 'werken' waar zij werkt zag ik haar. Juist, dat was die zeer lieve leerkracht van enkele weken geleden!

Dus ik daar gaan eten :). Ik werd uitgebreid verwelkomd door de leerkracht haar man (die uiteraard geen woord Engels sprak) en haar twee kindjes. Een jongetje van 2 jaar en een meisje in het eerste leerjaar, nu 6 jaar maar bijna 7. Twee schatjes! Mooi, lief, beleefd, ... Het meisje had voor mij gisteren al een tekening gemaakt: de Italiaanse vlag met mijn naam erop en een rietje eraan als vlaggenstok. Op de achterkant stonden de Engelse woordjes die ze al geleerd had op school nl. dog, cat en de kleuren. Lief!!

Hierna aten we ongelooflijk verse en lekkere pizza! En met vers bedoel ik ook vers, met deegrol en alles erop en eraan! De pizza's waren zalig! De laatste pizza was een 'pizza ciocollata': een pizza bianca met Nutella op. Ik vond het in eerste instantie maar een vreemd iets, een pizza met choco. Maar het gezin wist me te vertellen dat het een streekgebonden gerecht is en vooral de kinderen waren er razend enthousiast over. En ik moet toegeven, het wàs lekker!

Tijdens de thee achteraf, toen de kindjes al in bed lagen, vroegen de ouders mij of ik elke zaterdag waarop ik vrij ben in de voormiddag naar hen wil komen om de oudste Engels te leren. Geen gewone oefeningetjes, maar gewoon samen spelen in het Engels en verhaaltjes voorlezen. En hoeveel ik hiervoor betaald wil worden. Nice :)!
(Nota: half/heel Recanati hangt vol met briefjes van mij met de vraag wie er Engels wil leren en dat ik het hen kan leren. Ik zie overal wel dat de mensen de briefjes met mijn telefoonnummer en e-mailadres eraf plukken maar niemand contacteert mij. Volgens Aurélie moet ik geduld hebben. En dat geduld wordt stilletjes aan beloond!)

Zulke avonden mogen er nog meer zijn!

Bacio x

dinsdag 22 februari 2011

Lesgeven enzo

Gisteren was het dan eindelijk zover. De dag waarop het observeren gedaan was (2 weken observeren is lang...) en ik mocht beginnen lesgeven! Ik keek er echt naar uit ondanks mijn zenuwen. Inderdaad, ik kon niet ontkennen dat ik zenuwachtig was. De kinderen en leerkrachten zijn hier veel opvliegender en temperamentvoller dan bij ons. Daaraan lesgeven terwijl ik de taal niet eens machtig ben zag ik niet helemaal zitten. But that's part of the game, I guess :).

Gisteren zou ik een uur lesgeven in 4B, daarna in 5B. In het vierde leerjaar voer ik mijn eindproject voor de hogeschool uit en dus begon ik daar met nulmetingen. Dat zijn activiteiten/'toetsen' om de voorkennis van de leerlingen m.b.t. Engels te meten. Ik had er twee gepland en heb er maar eentje kunnen uitvoeren. En zelfs toen zat ik héél veel over mijn tijd. De leerkracht kon er, niet meer dan terecht, niet mee lachen. Ik wist het zelf niet, was de tijd volledig uit het oog verloren. Dus hierna ging ik vol schaamte naar 5B, drie kwartier te laat... Gelukkig was de leerkracht Engels afwezig wegens ziekte waardoor de leerlingen een film aan het zien waren. Geen Engels voor hen dus die dag. Oef! 
En dan kom ik thuis aan, om 13u30. Geen flauw idee wat te doen. Mijn dag en avond dan maar vullen met traag voor school te werken. Om toch maar iets te doen te hebben... Dit moest anders!

Vandaag moest ik twee uur écht lesgeven aan 3A. Mijn hele les was voorbereid en om af te sluiten had ik een Engels spelletje gepland nl. Bingo met de letters van het alfabet. Ik stond te popelen om les te geven!!
Ondanks dat ik goede afspraken had gemaakt met de leerkracht bleek die het heel moeilijk te vinden om haar klas 'af te geven'. De eerste 10 minuten ging alles vlot. De leerlingen waren geconcentreerd, luisterden goed, begrepen mijn Engels best goed, ... Ik had een 'jeej'-gevoel! Maar daarna begon de leerkracht mij meer en meer 'te helpen'. Ongelooflijk goed bedoeld, maar de rollen waren nu wel 'de leerkracht die de les overneemt en Nathalie die er maar wat ongemakkelijk bijstaat daar vooraan'. Ik kan de leerkracht best begrijpen, dat wel. 
Achteraf heb ik er met haar over gepraat. Ze bedoelde het echt goed, vond niks verkeerd met mijn lesgeven en besefte zelf niet dat ze zoveel had overgenomen. Dus zei ze dat ze de volgende keer de klas zou uitgaan zodat ik twee uur echt kon lesgeven. Ondanks dat dat een zéér aantrekkelijk voorstel was, was er een probleem. De communicatie tussen mij en de leerlingen verloopt nog moeilijk en een tolk is dus noodzakelijk. Dus is de nieuwe afspraak: zij zwijgt volledig (behalve als ze vindt dat er didactisch iets in de soep loopt, op mijn vraag!) maar vertaalt wanneer ik het vraag. Ik ben curieus :).

In de namiddag zou ik dan lesgeven aan 5A. Maar die waren op uitstap dus moest ik naar huis gaan. En hier zat ik weer, om 13u30... Geen flauw idee wat te doen. Dat klinkt misschien vreemd als je in zo'n mooi land als Italië zit. Maar Recanati is niet groot en heb alle straatjes en steegjes al enkele keren gezien. 
Maar toch, binnen zitten als de zon schijnt is ook niet het leukste wat er is! Dus hups, het dorp in. Toen kreeg ik -ik zeg het zelf-  het geniale idee om de toeristische dienst van Recanati op te zoeken (want die ontdekte ik enkele dagen geleden, toen deze gesloten was)! Daar kreeg ik zeer fijne info. Een dorpsplan van Recanati (ken het dorp al vanbuiten, maar bon, het is mooie muuropvulling in mijn appartement), een heus Italiaans-Engels toeristenboekje van Recanati en enkele folders van nabijgelegen dorpjes. Ik weet weer wat doen!
De vriendelijke én Engelssprekende dame van de toeristendienst gaf me ook wat uitleg bij het dorpsplan. Er zijn blijkbaar drie musea hier en eentje ervan heeft een tentoonstelling van Lorenzo Lotto. 
Mijn straat heet Via Lorenzo Lotto! Daarom leek het me wel leuk om die tentoonstelling op te zoeken. Alleen was vandaag de allerlaatste dag want vanaf morgen verhuist ze naar Rome. Dus ik op naar het museum! Blijkbaar was er al een deel verhuisd naar Rome... Toch heb ik van het museum genoten. Ik was hélemaal alleen, wat ik nog nooit heb meegemaakt. En ik heb al wel wat musea bezocht ;). De kunstwerken zelf vond ik niet geweldig maar het opsnuiven van cultuur vond ik wel leuk!
De overige musea gaan er ook eens aan, gegarandeerd!

Oh ja, ik heb me ook ingeschreven in La Banca del Tempo. Daar zou ik Italiaans kunnen leren. Info volgt later! 

Bacio! x

zondag 20 februari 2011

Macerata

Gisteren zijn Aurélie en ik naar Macerata geweest! Dat is een stadje zo'n 20 km van hier.

Macerata is the big city, in vergelijking met Recanati. Wij zijn vooral in het interessantste deel van Macerata gebleven, nl. het historisch centrum. Ze hadden er zelfs een heuse winkelstraat en doordat het zaterdagavond was, was het er zeer druk bevolkt. Vooral jonge mensen tussen 13 en 19 jaar (schat ik) waren er te zien. Die jonge mensen waren duidelijk anders dan die in Recanati. De meisjes droegen hakken, strakke broeken en een hoop make-up. In Recanati dragen alle jongeren een joggingbroek en een dikke jas.

We hebben ongeveer zes keer dezelfde route gedaan: winkelstraat uit, rondje wandelen, winkelstraat in, rondje wandelen, ... Niet dat we gewinkeld hebben, maar vooral veel getetterd. Het was leuk!
Het was vooral fijn om nog eens dat 'stadsgevoel' te hebben. Je kent het gevoel bijna niet als je het dagelijks meemaakt. Dan is het zo gewoon om met de tram naar de hoge- of stageschool naar de stad te gaan.
Maar als je in een zeer rustig dorpje zit verlang je wel naar dat gevoel. En zelfs Macerata kon me dat geven :)!

Verder hebben we ook nog de Dom van Macerata bezocht! Mooi!

Om af te sluiten zijn we een wijntje gaan drinken in een ongelooflijk gezellige bar. Net zoals in Recanati krijg je dan niet enkel wijn maar ook hapjes. En dat was ook in Macerata het geval. Alleen viel onze mond open van de hoeveelheid hapjes: twee bordjes pasta met groentjes, nootjes, chips, olijven, kleine sandwiches met ham, toastjes met mozzarella en ham, toastjes met olijven en ham, harde broodstokjes met tomatensaus, ...

Vandaag gaan we samen de befaamde (hier in Recanati toch) wandelroute rond de stad doen. Ik heb het al wel enkele keren deels gedaan, maar nog niet helemaal rond.

Bacio!

zaterdag 19 februari 2011

Alleenwoonkilo's

Ik wist niet dat het bestond... alleenwoonkilo's. Men heeft het altijd maar over die befaamde samenwoonkilo's!
Bij deze is meteen een nieuw begrip ter wereld gebracht: alleenwoonkilo's. Niet dat ik me 's avonds eenzaam voel of ongelukkig ben hier (integendeel!) maar een zakje chips is steeds aangenaam gezelschap.
Ik woon nog maar een week alleen maar ik zie het meteen: er zijn kilo's bij! Gelukkig heb ik geen weegschaal ;).
Nu, eerlijk is eerlijk, ik eet niet enkel chips als tussendoortje! Gisteren heb ik ook yoghurt gegeten terwijl ik op mijn laptop naar het VTM-nieuws keek (het gevaar om niets van de actualiteit te weten is in dit mini-dorpje te groot). En enkele dagen geleden heb ik mijn fruit (dat op het punt stond te vervallen) omgetoverd tot een fruitsla van twee porties! En nu ga ik met mijn verse boerderij-eitjes eiersla maken! Maar toch... de chips is en blijft een fijne huisgenoot :).

Daarom heb ik vanochtend maar meteen besloten om hier iets aan te doen! Ik ben gaan wandelen in Recanati! Niet gewoon naar de supermarkt of school zoals ik dagelijks doe, maar echt gaan wandelen. Het zonnetje schijnt ongelooflijk hard waardoor het zalig weer is. Uiteraard had ik weer veel bekijks omdat ik geen sjaal, muts en dikke jas droeg zoals de mensen hier. Ach ja, laat mij maar toerist wezen, ik heb het zalig goed!
Een weekje geleden ontdekte ik dat er in het historisch centrum twee straten waren die ik nog niet ontdekt had. En twee straten zijn hier heel wat. Ook heeft Recanati blijkbaar een toeristische dienst en ook die wilde ik even bezoeken.
Al bij al heb ik toch 1,5 uur gewandelend en in dit zeer beheuvelde landschap is dat toch niet niets.

Enkele fotootjes van de wandeling:









vrijdag 18 februari 2011

Le Marche in Vlaanderen Vakantieland!

Papa vertelde me vandaag dat Vlaanderen Vakantieland een reportage maakte over Le Marche. En toevallig is Le Marche de streek waar ik zit!

Via onderstaande link kan je wat meer zien van de prachtige omgeving hier: http://www.een.be/programmas/vlaanderen-vakantieland/viva-vespa-deel-2-marche

Alla prossima!
Baci! x

woensdag 16 februari 2011

School

Niet alleen in mijn appartement maar ook in school begin ik mijn draai te vinden :).

De grote hysterie van de leerlingen hun kant is eraf (lees grote, want ik krijg nog altijd constant zwaaikes van kinderen die ik dacht nog nooit gezien te hebben) en ook de leerkrachten beginnen zichzelf meer en meer te zijn.
Mijn observatieweken zitten er bijna op, waar ik niet kwaad op ben. Ik heb al volop mijn eindproject-zaken geregeld met de desbetreffende leerkrachten en de nulmetingen die ik zal uitvoeren zijn helemaal klaar. Ook in de andere klassen heb afspraken gemaakt. Daar blijven de leerkrachten lesgeven, ik help leerlingen afzonderlijk of in groepjes en per les (elke les Engels duurt hier 2u) doe zelf een les van een halfuurtje waarbij ik meestal een spel speel om de uitspraak of woordenschat te verbeteren. Dit met uitzondering van mijn eindprojectklassen (4de leerjaar) en een klas uit het 3de leerjaar. Die zijn ZO lief dat ik daar héél graag volop aan wil lesgeven. Volgende week leer ik 'pencil case', 'table' etc aan en doen we een dialoog en ev. toneeltje uit Snow White and the seven dwarfs!  
Verder heb ik voor elke leerkracht een timetable gemaakt waarop staat wanneer ik naar haar klas kom en ook voor mezelf (eindwerk) een heuse planning van 7 A4'tjes. die hangt hier in mijn living uit zodat ik er zeker niet kan naast kijken of niets kan vergeten.
Vandaag kreeg ik van mijn mentor complimentjes voor mijn goede organisatie. Leuk!

Nog enkele dagen observatie te gaan en dan ben ik er helemaal klaar voor om te beginnen lesgeven! 

maandag 14 februari 2011

The Italian life

Ik geef het toe. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik relax. Wat ik de eerste dagen zo haatte aan Italië begin ik nu leuk te vinden nl. die gekende siësta. De winkels zijn hier open (ongeveer) vanaf 9u tot 13u30 en dan opnieuw van 17u30 tot 19u30. Dit betekent dat het hele dorp 's middags dood lijkt te zijn. Was dit even moeilijk voor iemand die een snel leven gewoon is en niet wil wachten tot de winkels open gaan. Maar nu begin ik het wel leuk te vinden. 's Morgens naar school gaan en op dagen waarop ik in de namiddag niet naar school moet (zoals vandaag) naar huis gaan, wat voor het eindwerk werken, een paar uurtjes chillen in de zetel en rond 18u in actie schieten: op naar het wassalon, de supermarkt en het gemeentehuis. Daarna terug chillen... Fijn!

Een nadeel van the Italian life is die verdomde pasta. Ik hield van pasta, enorm. Maar ik heb al acht dagen na elkaar pasta op mijn bord gekregen (ik eet warm op school). Ach ja :).

Maar het moet gezegd, ik begin me hier meer en meer thuis te voelen. Ook het alleen wonen gaat me onverwacht goed af. Ik ben in de twee dagen dat ik al alleen woon ('al') nog maar een keer bang geweest. Wat belachelijk is want ik zit hier in een boerendorp, in een groot gebouw, buren zowel links, rechts als onder mij, ....Toch, valt verdomd goed mee als je het mij vraagt! Voor de rest trek ik goed mijn plan. Alleen heb ik een probleem met mijn eten. Omdat ik maar alleen ben moet ik van alles de helft weggooien omdat het te veel is en dus slecht wordt (zoals kaas, brood, ...). Zijn er anderen alleenwonenden die hier tips kunnen geven? Ik ben al begonnen met de helft van mijn brood in te vriezen. But what about charcuterie? 
Ondanks dat het alleen wonen vlotjes verloopt kijk ik toch ook uit naar de komende weken waarin ik heel wat bezoek zal ontvangen!

Op school loopt alles nog steeds vlotjes. Deze week is het weeral observeren en vanaf volgende week vlieg ik erin! Mijn eindproject zal hier dan uitgevoerd worden! Ik ben curieus :).

Ciao! 

zaterdag 12 februari 2011

Moe maar voldaan!

Ik wist niet dat het mogelijk was maar vandaag was zowel hemels als hels!

Ik ben vanmorgen vroeg opgestaan om ruzie te maken met mijn vorige gastvrouw. Waarover vertel ik wel eens persoonlijk. Later zijn we naar het immokantoor gegaan, contract getekend en weer naar het appartement gegaan (overdag is het nog beter dan 's avonds!). 
En dan begon het... naar de supermarkt want op zondag is letterlijk alles hier pottoe en anders zou ik morgen uithongeren; mijn bagage gaan halen bij Luisa en naar het appartement brengen; en hupsakee, we konden naar Ikea. In tegenstelling tot onze helse Ikea was het hier verdomd rustig (wat ik niet erg vond). Ik kocht alle zeer broodnodige spulletjes. Iets anders kon en mocht niet want ik kan in juni maar 20 kg bagage mee naar huis nemen. Er komen wel heel wat mensen de komende maanden maar ik kan zowel mijn kleren als huisgerief niet meegeven dus moet ik hier heel wat achterlaten :s. Een wasrek steek je niet zomaar in je achterzak hé. Ach, we zien wel.
Ikea was leuk vermits het enkel om kleine spulletjes ging. Dan zijn we naar Portonovo geweest. Dat was adembenemend mooi, ongelooflijk. De foto's volgen later! Na Portonova zijn we weer naar Luisa geweest om weer ruzie te maken. En dan kon ik naar mijn appartement... van mij...! 

Ondanks dat ik de vorige nacht geen oog heb dichtgedaan en zowel vandaag als gisteren iets heb gegeten door de stress en de zenuwen etc en ik nu dus letterlijk DOODop ben (je kent het wel, misselijkheid en hoofdpijn), wilde ik toch nog poetsen. Het was hier vuil dus hupla, om 20u nog alle ramen open, een halve bus mr. Proper in de emmer en kuisen maar. Van onder tot boven! Omdat ik dan uiteraard nog niet kon stoppen heb ik de keuken, de badkamer en de slaapkamer maar helemaal ingericht met mijn spulletjes. Morgen enkel nog mijn kleren doen!

Dit is ZOOOO spannend! Mijn eerste keer alleen wonen en dan nog in Italië in godsnaam... :). Maar ik moet zeggen dat dit zo veel beter aanvoelt dan mijn vorige verblijfplaats en dat is waar het allemaal om draait... het geluk achterna gaan!

Slaapwel! x

vrijdag 11 februari 2011

Spannend (vervolg)!

Zoals vanmorgen reeds vermeld was vandaag een spannende dag voor mij!
Waarom?
1. De examenpunten kwamen op Blackboard.
2. Ik ben naar het immobiliënkantoor geweest om een nieuw verblijf te zoeken. Ik ben in dit huis niet zo gelukkig als ik zou moeten en kunnen zijn en dus ben ik maar in actie geschoten!

De resultaten:
1. Goede punten!! Jeej! Geen 2de zit na Italië dus ^^.
2. Aurélie (dat is het Franse meisje. Zij is hier vanaf september en praat dus al zeer vloeiend Italiaans.) en ik zijn samen met het immokantoor naar twee appartementen gaan kijken. Het eerste was buiten het historische centrum, maar nog altijd heel centraal. Het was een appartement in een nieuw, groot en rustig gebouw, op de tweede verdieping (mét lift). Het appartement heeft heel wat kamers. Een grote living met een hele hoop kasten, een tv, een salontafeltje en een grote (maar toch wel vieze en lelijke) zetel. Dan een aparte keuken die mega gigantisch is. De keuken is nieuw, mét oven en alles erop en eraan (naar 'Recanateense' normen) plus een eettafel en zitplaatsen errond. Dan was er ook een slaapkamer met een dubbel bed (mmm!) en grote kasten. Tenslotte was er de badkamer. Die vond ik het minst van het hele appartement, mja.
Het hele appartement was proper geschilderd in typisch mediterraans geel (je kent het wel). Samengevat was dit een groot en proper appartement.
Het tweede appartement dat we bezochten was in het historische centrum. Ik zou niet dichter in het centrum kunnen zitten dan daar. Het appartement had twee verdiepingen, gelijkvloers en een eerste. Op het gelijkvloers was er een zithoek, een eettafel en een zeer kleine keuken. Op de eerste verdieping was er een badkamer met wasmachine en twee (!) slaapkamers, dubbel en enkel bed. Dit appartement zou zeer perfect zijn om gasten te slapen te leggen. Bovendien is het in het centrum zelf. De eigenaar was ongelooflijk vriendelijk en zijn appartement echt aan het 'verkopen'! Ik was razend enthousiast.
We reden terug naar het immokantoor en wanneer de immovrouw haar wagen ging parkeren vertelde Aurélie me iets belangrijks. De man van het laatste appartement had blijkbaar datzelfde appartement ook verhuurd aan een andere Franse, toen zij aankwam in Recanati. Dat meisje heeft heel wat problemen gehad. Ze moest véél meer betalen voor water en elektriciteit etc dan correct was en wanneer het meisje haar mama liet komen naar Recanati dan moest ze voor die dagen dubbel betalen.
Ook al was dat appartement goed ('zo goed' is relatief want het was erg... ingericht. Vol met Mariabeeldjes en lakens etc, niet zoals het andere appartement), dat zette me toch erg aan tot nadenken. Ik koos voor het eerste appartement dat groter, nieuwer en rustig is maar geen extra bed heeft. De immovrouw verschoot er wel van maar we durfden niet te zeggen wat de reden was voor de plotse wending. Ik heb echt geen zin in een hoop gedoe als ik hier wegga.
Dus... het eerste appartement is vanaf morgenvroeg het mijne voor de komende vier maanden!!

Morgenvroeg gaan we het contract tekenen, al mijn gerief naar het appartement brengen, kijken wat ik nog nodig heb en dan gaan we met Aurélie haar auto (thank god) naar Ikea in Ancona! En als we daar dan toch zijn gaan we ineens wandelen in de voor mij nog onbekende mooie wijken van Ancona.

Ciao!

Spannend

Vandaag is een spannende dag!!

Meer info volgt later... :)!

woensdag 9 februari 2011

Ik heb een vriendinnetje!

Vandaag liet mijn mentor me kennismaken met een Frans meisje. Ze is 21 jaar, perfect dus. Ik ging naar haar appartement, hebben een tijd gepraat en zijn daarna iets gaan drinken. Ons cafébezoek was super gezellig, morgen gaan we weer! Ik vroeg haar of ze hier veel vrienden heeft maar ze zei dat het vreselijk moeilijk is om hier vrienden te maken... de oude mensen (zoals de leerkrachten) zijn erg open en vriendelijk maar de jonge mensen zijn erg gesloten en hebben enkel interesse in hun eigen kliekje. Dat wordt hier nog moeilijk ;)!
De Franse is hier al sinds september en spreekt erg vlotjes Italiaans.  Daarom sprak ze Engels en Italiaans tegen mij, wat geweldig is om de taal te leren. Elke zin zei eerst in het Engels zodat ik de boodschap zou begrijpen, daarna in het Italiaans waarna ik het herhaalde.

Voor de eerste keer sinds ik hier alleen ben had ik een toffe avond!
Oh ja, mijn dag op school was weeral geweldig :)!

dinsdag 8 februari 2011

Van een warm onthaal gesproken!


In de voormiddag heb ik twee uur een les Engels bijgewoond in het derde leerjaar. Deze leerlingen waren enorm enthousiast en lief! Ze zongen zo luid zo konden hun Engelse methodeliedjes mee, de cijfers tot 100 en ze leerden me de kleuren in het Italiaans (terwijl konden ze stoefen met hun kennis van de kleuren in het Engels)! Ook de leerkracht was geweldig. 

Hierna heb ik samen met hen gegeten. Terwijl kwam het vijfde leerjaar vragen of ik volgende keer met hen mee-eet! En ondertussen zat de hele school naar mij te kijken, zwaaien, lachen of knipogen :).

Na het middageten ging ik naar het 5de leerjaar. Zij waren al een heel pak stoerder of 'giechelender' dan het derde leerjaar maar o zo lief! Van hen kreeg ik een zeer warm welkom (zie foto). Ze interviewden me en de antwoorden schreven ze allemaal neer in hun schrift. Vermits een van die leerlingen me gisteren al had toegevoegd op facebook (hoe kent die mijn achternaam?) en dat al algemeen geweten was vroeg iedereen me of dat mocht. Ach, de vorige Comeniusassistent had dat blijkbaar ook gedaan dus waarom niet... Iedereen super blij natuurlijk. Dan kwamen de vragen over mijn vriend: "Hoe heet hij? Hoe oud is hij? Woont hij ook in België (nee :p!)? Hoe ziet hij eruit? Komt hij eens naar Recanati (ja! Kinderen waren in alle staten van vreugde) enz."
De juf sloot de les af door mij te vragen of ik op 22 feb mee met de klas op uitstap wil naar het wetenschapsmuseum. Uiteraard wil ik dat, zeer graag zelfs. Net toen ik dacht dat de kinderen niet blijer konden worden bleek ik fout te zijn. Die waren bijna hysterisch van vreugde :D.

Een leuke dag dus!

Het Italiaanse onderwijs is trouwens helemaal anders dan het Vlaamse. 
Een samenvatting:
- Alle kinderen dragen hun gewone kleren en daarbovenop dragen de jongens een soort blauw scoutshemd, de meisjes een wit iets dat lijkt op een labo- en knutselschort. Elk kind heeft zijn eigen 'schort' verpersoonlijkt met een opgenaaide tekening (bv cartoons). Toch dragen niet alle kinderen dit. Ik vroeg aan een van de lln waarom niet en die zei dat elk kind zelf kiest of hij zijn uniform wel of niet draagt. 
Het heeft wel iets schattig anders!
- De lessen en het middagmaal zijn vreselijk rumoerig. De kinderen spelen constant, lopen rond tijdens de les, roepen, praten, ... ongelooflijk. Die gaan nog afzien met mij voor de klas :p. Tijdens het middagmaal kon ik mijn buurmeisje zelfs niet verstaan als ze in mijn oor praatte. Zelfs op een concert is het stiller!
- Een speeltijd hebben ze niet. Wel een korte pauze in de klas waar ze dan hun -geloof het of niet- hun stuk koude pizza opeten (nee nee, geen koeken zoals bij ons)! Ook na het middagmaal gaan die meteen terug naar de klas. Niet moeilijk dat die zo rumoerig zijn!


maandag 7 februari 2011

Mijn eerste Italiaanse schooldag zit erop!

Voila, de kop is eraf! Mijn eerste schooldag in Italie zit erop (excuses voor het ontbreken van het trema maar dit is een querty-toetsenbord en dat vind ik hier echt niet op...).

Om 8u30 kwam mijn mentor me ophalen om naar de vier verschillende scholen te gaan. In de eerste school, San Vito, heb ik twee klassen (met bijhorende leerkrachten uiteraard) ontmoet waar ik ga lesgeven. De leerlingen waren braaf en stil maar wel vriendelijk.
(Voor mijn medestudenten: ze maken hier de staartdeling totaal anders dan bij ons. En ze leren in L4 al delen met een deler uit twee cijfers!)

Daarna gingen we naar de directie om wat papieren in orde te maken. Later zijn we naar de school 'B. Gigli' gegaan. Deze school is erg nieuw, hip en kleurrijk.
(Voor iedereen die net zoals ik van kunst houdt: De gangen hangen er vol met Keith Haring-mannetjes!)

Na B. Gigli gingen we naar Pittura, ietsje verder gelegen (halfuur wandelen of een bus nemen die om het 1,5u komt...). Deze school was zoooooooo tof!
De kinderen hadden net speeltijd/koek opeten in de klas tijdens babbelkwartiertje. Die hingen rond mij, on-ge-loof-lijk! Ze kenden allemaal enkele standaardzinnetjes als "How do you do?" en "What's your name?" en die kreeg ik dan ook constant voorgeschoteld. Deze leerkrachten waren wel Engelssprekend, geweldig! Iedereen was lief en zowel de kinderen als leerkrachten knuffelden mij de hele tijd :)! Leuk!

Daarna gingen we naar de laatste school, waar ik elke maandag en vrijdag zal lesgeven (vandaag dus). Daar heb ik een les bijgewoond. De leerkracht was vriendelijk maar spreekt geen Engels, wel vloeiend Frans. Beter Frans dan niks! Ze nam meteen een kaart van Europa en ik mocht de lln tonen waar ik woon. Ik moest ook mijn naam op bord schrijven want Nathalie Van Eyck bleek niet gemakkelijk te zijn (ze wilden mijn achternaam ook weten). Mijn pranzo, het middagmaal, benuttigde ik hier samen met de lln. Dat eten krijgen we van de school en is warm. Uiteraard stelden de lln me heeeel veel vragen. Ik heb het geluk dat er twee immigranten in de klas zitten die beide ook nog eens zeer goed Engels spreken. Zij waren mijn tolken. Ik kreeg de gekste vragen het eerst voorgeschoteld: of ik een vriendje heb, wat mijn lievelingsgetal is, of ik van shoppen hou (gesteld door de meisjes) en wat mijn favoriete voetbalclub is (verrassing: gesteld door de jongens!).

Een grappig iets is nog wel dat ik me hier compleet belachelijk maak door in tshirt en trui rond te lopen. Het is 20 graden, zalig! Maar iedereen blijft hier maar in dikke kleren lopen. Daarstraks maakte een klas zich klaar om de bus te nemen naar de turnzaal, die hele klas had dikke jas, een muts, handschoenen en een sjaal aan. Abnormaal :p. Ik ben gewoon een toerist ja!

Nu zit ik voor de eerste keer in de computerklas van de school. Hier kan ik wel foto's uploaden en op facebook zetten. Voor wie geen facebook heeft zet ik hieronder nog enkele foto's van de laatste dagen :).


 

 

zondag 6 februari 2011

Afscheid

Na vier dagen is mama terug naar België vertrokken :(. Maar het waren wel geweldige dagen! We hebben administratieve zaken gedaan, op zaterdag Ancona bezocht (wat bweik was) en vandaag zijn we naar Loreto geweest. Loreto is een geweldig schattig en mooi dorp (met een heel open sfeer, veel meer gericht op toerisme) met een prachtige basiliek!
(Ik wou dat ik enkele foto's kon tonen maar het internet is hier maar sporadisch snel/werkend. Spijtig....)

Zoals aan alle mooie verhalen kwam ook hier een einde aan... Om 18u waren we op de luchthaven en was het tijd om afscheid te nemen. We hebben beide gehuild... Zelfs in de taxi erna bleef ik huilen. Daar was ik dan, helemaal alleen op weg naar het kleinste dorpje ter wereld (zo voelt het voor mij, maar veel zal ik er niet naast zitten) in Italië. Alleen is toch maar alleen. 

Gelukkig kon Luisa me troosten. We hebben nog wat gepraat en gelachen (jaja, in het Italiaans... of toch wat er voor moet doorgaan), het deed me deugd. Erna heb ik nog lang gechat met Veerle en later gebeld met mijn tantes. Nu voel ik me al beter!

Verder kreeg ik gisteren nog enkele nieuwsjes (sommige ervan zette ik ook op fb):
- Ik geef nu twee maanden Engels in de lagere school. Daarna, als mijn Italiaans goed is, dan sta ik in de kleuterschool (waarschijnlijk om in het Italiaans les te geven)! Jeej!
- Ik ga de allerlaatste week van mijn verblijf, in juni, misschien een week naar Griekenland. Dit samen met andere leerkrachten i.f.v. een lopend Comeniusproject. Als de hogeschool nu nog meewerkt dan kan dit nog leuk worden!
- In het dorp is er nog een Comeniusassistente, een Franse. Hopelijk kan ik haar snel ontmoeten! 
- Mijn Italiaans gaat erop vooruit :).

Morgen is het mijn allereerste 'stage'dag! Dan neemt mijn mentor me mee naar de vier verschillende campussen waar ik zal staan. Overal krijg ik een andere mentor toegewezen. Ik ben curieus!





vrijdag 4 februari 2011

De aankomst

Ik ben aangekomen in Italië! Gisteren om 18u20 eigenlijk. We (mijn mama en ik) hebben de taxi genomen naar Recanati (zo'n 30km), naar Luisa haar huis. Daar werden we ongelooflijk hartelijk ontvangen door de vrouw des huizes. Ongelooflijk, onze koffers waren al binnen voor we goed en wel de taxi uit waren! Daarna hebben we samen gegeten met Luisa en haar broer, Luigi. Deze vriendelijke man sprak enkele woorden Engels, wat niet onhandig was. Om een lang verhaal kort te maken: ik ben zeer goed gevaren!

Luisa sprak met mij af dat zij mij Italiaans zou leren en ik haar Engels, wat wel leuk is. Ze loopt de hele dag met een woordenboek Italiano-Inglese rond, ik met Nederlands-Italiaans :). We communiceren zeer traag maar gestaag door het gebruik van mijn beperkte kennis van het Italiaans (begrijpen lukt wel goed), onze kennis van het Frans (aan al diegenen die nu in het middelbaar zitten en Frans stom vinden: leer het. Het kan je nog van pas komen. Ik had nooit gedacht dat ik ooit in het buitenland zou zitten en het zou gebruiken :)) en door onze woordenboeken.
Ik heb op een dag trouwens meer Italiaans geleerd dan in enkele maanden cursussen en boekjes :).

Ondanks dat alles theoretisch zeer goed is, heb ik het gisterenavond en vannacht heel moeilijk gehad. Ik wilde echt terug naar huis. Nu is het beter. Hopelijk gaat het ook nog als mama terug naar huis gaat (zondagavond). Vanaf maandagochtend ga ik met mijn mentor naar de verschillende campussen van mijn school. En dan is het elke week lesgeven van maandag tot vrijdag! Hopelijk wordt het heel druk, kan ik niet piekeren.
Nog enkele weken en vanaf dan krijg ik ongeveer tweewekelijks bezoek uit België. Ik kijk er nu echt hard naar uit!

Vandaag ben ik met mama naar het gemeentehuis geweest om me in te schrijven als student voor lange duur (heel gedoe btw) en om universele stopcontacten en internet te kopen. Nu kan ik theetjes maken in mijn kamer (stopcontact past nu)! Ik heb van mama een super grote en funky tas gekregen, jeej! Mango-, kersen-, appel-, ... thee, here I am!

Iets helemaal anders...
Uno
Recanati loopt minstens vijftig jaar achter. Het voelt alsof ik recht in een musical ben binnengestapt! De huizen zien er langs buiten Mediterraans en hip uit maar zijn langs binnen erg ouderwets ingericht. Het huis waar ik nu woon is blijkbaar een van de beste van het dorp (en dat vind ik enorm ouderwets). Zo is de keuken heel klein en sober, wordt er tv gekeken terwijl men aan de keukentafel zit en maakt men thee door water op te warmen in een kookpot, er een theezakje in te hangen en de thee in de tassen te scheppen door gebruik van een pollepel. Oud dus. Maar blijkbaar de gewoonste zaak van de wereld. Schattig <3!

Due
Morgen gaan we naar Ancona! Dit is de hoofdstad van deze regio (Le Marche). Leuk!

Tre
Elio Di Rupo zat bij ons in het vliegtuig :))! Dat even helemaal terzijde!

Quattro 
Het uitzicht vanuit mijn badkamer (jeej, eigen badkamer!) is fenomenaal:



Arrivederci!

donderdag 3 februari 2011

Het vertrek!

Het is zover!
Ook mijn kalendertje (gekregen van een B&B-uitbaatster in Rome) schreeuwt het uit! 3 februari 2011! Het is dé dag waarop mijn avontuur zal beginnen. En ik heb er ontzettend veel zin in. De nervositeit van de laatste dagen is volledig verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor opwinding en razend enthousiasme!

Ik ben helemaal klaar voor mijn assistentschap. Ook mijn mentor en de vrouw wiens huis ik zal bezetten verwachten ons vanavond voor een etentje. En ook de kinderen wachten vol ongeduld op me. Zo blijkt toch uit een berichtje van mijn mentor dat ik enkele dagen geleden kreeg met de mededeling dat de leerlingen razend enthousiast en nieuwsgierig zijn!
Leuk!

Maar voor ik in Italië ben en naar mijn school kan gaan moet ik eerst nog in actie schieten...
Zo meteen vertrek ik met een selectie van de allerliefste mensen ter wereld naar de luchthaven: ons Aline, mama, Veerle en mijn Wouter <3! Ik krijg nu al de tranen in mijn ogen als ik denk aan het afscheid. Tegelijk krijg ik een glimlach op mijn gezicht als ik denk aan de spannende week die zal komen, vol met enthousiaste leerkrachten en leerlingen!

Recanati, here I come <3!