donderdag 9 juni 2011

Het einde van mijn grote reis

Het zit er zo goed als op, het einde van la mia avventura a Recanati. 
Vandaag was de laatste volledige dag en avond dat ik met Aurélie doorbracht. We zijn vanmiddag eentje gaan drinken, heb nog eens gewandeld in Recanati, zijn 's avonds een pizza gaan eten in La Torre Antica en daarna naar een concert op la piazza geweest. Dit laatste was in gezelschap van een mojito'tje.
Het was de allerlaatste avond samen... Nu, ik had me er veel emoties bij voorgesteld maar dat was niet het geval. Doch, het was fijn.

Toch was het niet de laatste keer dat ik Aurélie zag. Morgen is het de eerste zonnige dag sinds vijf dagen en deze zullen we samen doorbrengen op het strand. Rond 13u nemen we dan voorgoed afscheid want dan komt mijn papa in Recanati aan. En daar ben ik heel gelukkig om! Ik ben zo blij dat ik papa 'mijn' Recanati kan laten zien!
Ik ben hier in februari aangekomen met mijn mama en samen brachten we mijn eerste weekend door. Nu, in juni, breng ik mijn laatste weekend door met mijn papa en we gaan samen terug naar België. Mooi, niet?

Ondanks dat ik hier nog drie dagen zal zijn wordt dit mijn laatste blogbericht. Morgen is papa er en op mijn allerlaatste dag hier moeten we al vroeg naar de luchthaven gaan etc. Ik sta erop om mijn laatste artikel in Italië te schrijven, vandaar dat ik dit nu doe.

De laatste 4,5 maanden heb ik volledig in Italië doorgebracht. Ik ben geen enkele keer naar huis gegaan maar ik heb wel veel bezoek gekregen. Ik heb lesgegeven in lagere scholen en geassisteerd in de kleuterscholen. Dit alles was een unieke en leerrijke ervaring. Ook al had ik veel last van heimwee, ik heb heel veel geleerd.

Maar wat was er nu exact zo leerrijk aan mijn Comeniusassistentschap? Waarin ben ik gegroeid?

Allereerst heb ik dit ongelooflijk prachtige land ontdekt. Italië heeft een ongelooflijk mooie en rijke cultuur, taal en natuur. Niet enkel de steden zijn mooi maar ook (of vooral) het hele land, de gewone gebieden tussen de steden. Deze zijn niet vlak of saai. Dit zijn bergen, bomen, bossen, zee, strand, ... Italië heeft het allemaal. Ik had het geluk (en het ongeluk) om in een streek te verblijven die nog niet is 'aangetast' door toerisme. De pure Italiaanse cultuur, niet meer of minder dan dat. Natuurlijk heb ik meer steden gezien dan enkel Recanati. Geweldige ervaringen waren dit, stuk voor stuk!
Op de onderstaande kaart duidde ik de door mij bezochte steden aan:

Ik had het geluk dat mijn familie of de school me meenam naar plaatsen die buiten Le Marche gelegen waren :). Ik ben heel tevreden over wat ik heb kunnen bezichtigen op vier maanden tijd!

Uiteraard heb ik in vier maanden meer gedaan en geleerd dan gereisd.

Ik heb Engelse lessen gegeven van het derde tot vijfde leerjaar aan kinderen die deze taal amper machtig zijn. Ik heb -als leerkracht- aangevoeld dat het in een vreemde taal echt nodig is om zeer non-verbaal te werken en heel traag te praten. Ik heb de Recanatese leerkrachten getoond dat er ook anders kan worden lesgegeven dan door te roepen, met een steen op een bank te gooien, kinderen te straffen, ...
Verder heb ik geobserveerd en geholpen in de kleuterschool.
Ik leerde het onderwijssysteem in een ander land dan België kennen, wat op zich al interessant is. Toch durf ik niet zeggen dat ik veel heb bijgeleerd op het gebied van lesgeven. Spijtig genoeg, weliswaar.

Ik heb me de laatste maanden echt in de Italiaanse cultuur ingeleefd. Ik spreek het Italiaans nu vrij vlot en het voelt ongelooflijk goed aan om te converseren in deze taal. Ik vind dat echt heel fijn en ben telkens fier op mezelf.

De afgelopen maanden heb ik ook helemaal alleen gewoond. Ik heb elke dag gekookt (niet dat dat hoogstaand was ofzo, maar ik leef nog ;)), de was gedaan, gepoetst, ... Ik ben ongelooflijk fier op mezelf dat ik dat allemaal gedaan heb. Ik weet nu dat ik het kan en het zal me in de toekomst alleen maar van pas kunnen komen.
Toch was de grootste uitdaging hier niet om mijn appartement te onderhouden, maar wel om mezelf op peil te houden. Ik heb me heel vaak eenzaam gevoeld en (zeker in het begin) heb ik me heel vaak verveeld. Ik had mijn eindwerk, portfolio en ik moest hier wel lesgeven of assisteren, maar toch... Ik heb hier héél veel vrije tijd gehad. Op sommige momenten wilde ik een taxi nemen naar de luchthaven, het eerste vliegtuig nemen en alles hier achterlaten. Maar dan besef je dat dat niet kan. Dat het leven zo niet in elkaar zit. Dat je moet leren om alleen te zijn en je jezelf gelukkig moet maken. Ik heb een lange en moeizame weg afgelegd maar ik ben er geraakt. Ik ben nu perfect in staat om de hele dag niets te doen en daarmee gelukkig te zijn ook. Ik heb geleerd om alleen te zijn en mijn geluk niet enkel van anderen te laten afhangen. Ik heb geleerd om het leven te nemen zoals het komt, 'tranquilla'.

Ik heb de afgelopen maanden wel wat gedaan. Veel uitstappen, assisteren, lesgeven, ... Ik heb steeds het gevoel dat anderen dit allemaal heel spannend vinden maar ikzelf niet. Ik denk dat ik alles nog even moet laten bezinken. Eens ik thuis ben, al mijn familie en vrienden terug heb gezien en ik mijn diploma op zak heb... dan zal ik waarschijnlijk beseffen wat voor een ongelooflijke en unieke ervaring dit geweest is. Dan zal ik alle eenzaamheid en heimwee vergeten. Want zo is een mens, enkel de goede zaken onthoud je.
Gelukkig maar.

Van mijn Comeniusassistentschap in Recanati (Le Marche, Italië) wil ik onthouden dat ik alleen heb gewoond, Italiaans heb geleerd, me geïntegreerd heb in de cultuur van dit kleine dorp, ik heb lesgegeven in een andere taal dan mijn moedertaal nl. het Engels, dat ik nieuwe mensen heb leren kennen en vooral dat ik mezelf heb ontdekt.

Ciao Recanati <3. Grazie per tutto. Era un'esperienza unica! Ci vediamo l'anno prossimo quando sono qui per una piccola vacanza.


Arrivederci a tutti...

dinsdag 7 juni 2011

Afscheid in Via dei Politi

Vandaag was het de allerlaatste keer dat ik in de school Via dei Politi was. Eigenlijk was dat gisteren, maar vandaag zou het sportdag zijn. Ik kreeg -net zoals alle leerlingen en leerkrachten- een knalrood T-shirt waarop de naam van de school staat. Helemaal klaar om te gaan sporten kwamen we op school aan! De kinderen razend enthousiast en ik -het moet eerlijk worden gezegd- er tegenop kijkend om te sporten. Maar op deze dag zou ik ALLE derde, vierde en vijfde leerjaren zijn van de vier lagere scholen waar ik lesgaf. Daar keek ik dus wel naar uit.

Maar voor we konden vertrekken had ik een cadeautje voor het derde leerjaar. Gisteren vroeg ik aan hun leerkracht (een engeltje!) of ze mijn goudvisjes zou willen hebben voor in de klas en/of thuis. Zij vond dit meteen goed en deze ochtend gaf ik de vissen aan haar. De leerlingen vlogen er bijna letterlijk op! Ze vroegen de namen van de visjes en bleven maar rond het aquarium hangen. Zo schattig!


Nadat iedereen wat gewend was aan de visjes waren ze helemaal klaar om richting het sportveld te trekken. Maar... toen had de leerkracht slecht nieuws. Door de hevige regenval van gisteren is het grasveld nu een zwembad = de sportdag werd afgelast.
Gelukkig konden Willie en Werner de leerlingen troosten!

Daarna ging ik nog even mijn hoofd binnen steken in het vierde leerjaar. Daar bleken enkele meisjes cadeautjes voor mij gemaakt te hebben. Zo lief!!





donderdag 2 juni 2011

Mijn laatste weekend in Italië

Donderdag 2 juni 2011

Vandaag, 2 juni, is het de nationale feestdag in Italië. Net zoals alle Italianen vierden ook wij dit. We zijn naar Montefano gegaan. In dit zeer kleine dorp was er vandaag een braderij/markt. Nog beter, het is daar zelfs een vierdaagse vol feest!

Vandaag ging ik met Fabio en Aurélie dus naar Montefano. We wandelden over de markt, Fabio toonde enkele 'hotspots' van Montefano en we aten een ijsje in een parkje. Daarna gingen we naar Fabio zijn huis en zagen we Shrek, in het Italiaans (en ik begreep alles, jeej!) :). Toen deze film gedaan was was het al 20u en deze Belg had honger. We gingen eten op de braderij :). Ik nam een tagliatelli met vis. Dat was best lekker! Daarbij deelden Aurélie en ik een halve liter witte wijn. We kregen gezelschap van zo'n 6-tal vrienden van Fabio en het werd leutig :). We verhuisden naar een bar, dronken nog een wijntje en voelden ons eindelijk nog eens twintigers! Heerlijk!

Morgen gaan Aurélie en ik in de voormiddag lesgeven, in de namiddag zullen we samen met Fabio naar het strand gaan. 's Avonds gaan Aurélie en ik naar een toneelopvoering van mijn school (San Vito) en daarna gaan we weer naar Montefano. Daar zal ene Italiaanse beroemdheid optreden (een deelnemer van X-factor)! Sono curiosa!


Vrijdag 3 juni

Vandaag zijn Aurélie en ik, samen met Fabio, naar Civitanova Marche geweest. Een kustdorpje. Echt leuk was het niet en Aurélie en ik waren echt heel blij en opgelucht toen die uitstap erop zat. In ieder geval, toen we bij mij thuis aankwamen was het al 19u. Aurélie en ik aten hier pizza (ik heb maandag weer zelf pizza's gemaakt en vries deze dan in) en ik kleedde me om voor het grote feest. Dat was, zoals hierboven vermeld, de musical van San Vito.

Toen we aankwamen in de kerk van San Vito bleek dat er al heel wat stoeltjes bezet waren. Daarom moesten Aurélie en ik ons een plek zoeken achteraan in de kerk. Vermits we wat te vroeg waren kon ik de leerlingen en leerkrachten nog succes gaan wensen. Dit was heerlijk, de kinderen apprecieerden dit echt (en ze waren bloednerveus :)!). Nadat ik iedereen begroet had ging ik terug bij Aurélie zitten. Tot er een leerkracht, Barbara (super toffe leerkracht trouwens), naar ons kwam. We mochten verhuizen: achteraan in de kerk? No way, het is mijn laatste week en ik moet en ik zal op de VIP-plaatsen zitten. Leuk? Jaaaaa!

Daar zat ik dan... tussen de directeur en Aurélie. Spannend! Ik was al bijna even zenuwachtig als de leerlingen. Toen begon het stuk eindelijk. Het was prachtig! Alleen... ik verstond er geen woord van. Het ging over de Italiaanse geschiedenis en de woordenschat was voor mij onbekend. Bovendien was het allemaal in dialect en ook veel te snel. Maar dat vond ik allemaal niet erg. Ik zag mijn leerlingen hun best doen en een prachtig resultaat neerzetten!






Om de musical af te sluiten kwamen alle leerlingen samen op het podium, alle 110. En toen kwam het... ze zongen het volkslied. Niet een strofe, niet twee, maar het hele lied!
Ik weet niet of ik het misschien al eens in mijn blog heb geschreven maar... ik heb iéts met dat lied. De eerste keer dat ik het hoorde was tijdens 150 jaar Italië. Het werd gezongen in het theater van Montefano. Iedereen was zeer fier en zong vol overtuiging. Tijdens die dag voelde ik me Italiaanse (ook al praat ik de taal maar matig). De volgende keer dat ik het lied hoorde was in de bus, tijdens een uitstap. Alle kinderen en leerkrachten zongen vol overtuiging hun volkslied. Dat heeft toch iets, niet? Dat heb ik in België nog nooit zien gebeuren. Maar die Italianen... die zijn fier op hun land. Prachtig vind ik dat!

Hieronder kan je het filmpje bekijken dat ik maakte. Let er vooral op hoe heel veel kinderen spontaan hun hand op het hart houden!



Niet alleen de leerlingen zongen hun volkslied maar ook alle toeschouwers. Allemaal terecht fier. En wat deed ik terwijl? Ik heb natuurlijk weer gehuild. Meestal (of beter: altijd) ween ik omdat ik thuis mis. Nu was het anders. Ik was zo verdomd fier op die kinderen. Ik ken die leerlingen nu allemaal vrij goed en ik was verdomd fier op hen. Maar het was de allerlaatste keer dat ik hen zag vandaag, wat dus niet hielp in het inhouden van de traantjes. Maar als ik dan dat volkslied hoor, dat typische Italiaanse lied, dan is de pijn om afscheid te nemen des te erger. Ik ga weg uit Italië... Na hier 4,5 maanden te wonen ga ik weg uit dit prachtige land.

Dit prachtige land met zijn bergen, zee, rijke cultuur en de geschiedenis die je kan proeven in elke dorp.
Kon ik maar mijn hele familie en al mijn vrienden naar hier verhuizen. Dan zou ik het beste van twee werelden hebben! Ondertussen ben ik verknocht aan dit land en vooral aan dit kleine typische dorp. (Maar voor alle duidelijkheid: ik ben blij dat ik terug naar huis ga want ik mis iedereen :)).

Verknocht of niet, volgende week moet ik het achterlaten.

Maar: volgende week is nu nog niet. Ik ga nu nog van elke dag dubbel en dik genieten. Dat doe ik samen met Aurélie. Want ook zij begint het moeilijk te krijgen. Zowel door het feit dat ik volgende week weg ben maar ook omdat ook zij eind juni naar huis gaat.
We maken er nog het allerbeste van want we beseffen dat dit onze allerlaatste dagen samen kunnen zijn. De afgelopen vier maanden hebben we elkaar bijna elke dag gezien. We hebben samen zoveel gedaan: gelachen, gehuild, liefdesperikelen gedeeld (van Aurélie haar kant dan), op café geweest, naar het strand geweest en in de zee gezwommen, gaan shoppen, gewandeld in Recanati, theetjes gedronken in de winter en wijntjes in de lente, ... Ik ga haar missen.

Morgen dagje strand met tweetjes zodat we er prachtige laatste dagen van kunnen maken!


Zaterdag 4 juni


Vandaag hebben Aurélie en ik gedaan waar we heel goed in zijn: niksen op het strand. We hebben dan ook al veel geoefend. Vanaf begin april zijn we zo'n 3 of 4 keer per week naar het strand gegaan. Ik heb het moeten leren, het niets doen. Maar nu kan ik het! Vandaag zijn we vertrokken om 9u 's ochtends en terug naar huis gegaan om 17u45. We hebben in totaal 7,5u op het strand gelegen. Zonnen, zwemmen, pizzaatje eten, nog eens zonnen, zwemmen, ... Heeeeerlijk!



In Porto Recanati zijn er heel veel anderskleurige medemensen die spulletjes verkopen. Meestal zijn dat juwelen of zonnebrillen maar vanmorgen was er een genie dat kokosnoten (of toch delen ervan) verkocht. Héérlijk!



woensdag 1 juni 2011

Afscheid nemen...

Het is zover, het afscheid nemen is begonnen!

De afgelopen weken wilde ik zo graag naar huis gaan. Zo'n heimwee, ongelooflijk. En ik wil nog altijd naar huis gaan, alleen is die heimwee gelukkig verdwenen. Maar ik wil graag terug naar mijn familie, mijn vrienden, mijn eigen omgeving, ...
En dat zal ik volgende week zondag allemaal terug hebben!

Maar het klinkt wel 'snel'... la settimana prossima...
Omdat ik in acht scholen sta/stond, het morgen een feestdag is en omdat het schooljaar in de lagere school eindigt op woensdag 8 juni, moet ik nu al van verschillende klassen afscheid nemen.
Niet dat ik hier eeuwig zou willen blijven, maar het afscheid nemen voelt toch vreemd aan. Net nu ik de leerlingen, de kleuters en de leerkrachten ken, ga ik terug naar huis. En ik besef dat ik niet alleen afscheid moet nemen van de mensen, maar ook van het dorp. Van la piazza, onze favoriete wijnbar, van Aurélie, mijn appartement, ... Tutto...

Dubbel gevoel. Ik ben blij dat ik naar huis ga volgende week maar langs de andere kant heb ik hier wel vier maanden gewoond, ken ik de mensen ondertussen, praat ik relatief vlot Italiaans, ...

Wat er ook van zij, ik maak er nog geweldige dagen van! Dit weekend wordt fijn, ik ga nog veel terrasjes doen, naar het strand, ... En volop van Aurélie haar gezelschap genieten! Want ook haar zie ik volgende week misschien voor het laatst. Dat terwijl ze toch deze hele periode mijn steun en toeverlaat was.

Ik ga hier nog volop van genieten en daarna met zeer veel plezier terug naar huis keren!

zaterdag 28 mei 2011

Nog...

- drie dagen voor ik weer naar school mag.
- zes dagen en het is mijn laatste weekend hier. Dan ga ik naar concertjes etc in Montefano.
- acht dagen en ik begin met afscheid te nemen in de acht scholen waarin ik lesgeef.
- twaalf dagen en het is de allerlaatste keer dat ik Aurélie zal zien (tijdens ons verblijf in Recanati). Dan gaan we afscheid nemen tijdens een etentje in de pizzeria.
- dertien dagen en mijn papa is hier.
- veertien dagen en ik neem afscheid van Recanati.
- vijftien dagen en ik ga eindelijk naar huis.

vrijdag 27 mei 2011

La 22a mostra mercato del libro per ragazzi (part II)

(11u50)

Had ik voorspeld dat dit dik in de soep ging lopen? 
Ja?
Dan moet ik waarzegster worden. 

Jezus Christus, wat-was-dat-daar!

De momenten waarop ik moet lezen: vrijdag om 10u, 14u en 17u. Zaterdag om 17u. 
Dus ik heb mijn eerste leessessie al achter de rug. Updates over de rest volgen nog!

Ik kom om 10u in het gemeentehuis aan, is er een leerkracht in het Italiaans aan het voorlezen aan een klas. De 'organiserende' leerkracht (vergeet de haakjes niet te lezen!) was er ook. Ik moest na die ene leerkracht lezen.
Oeps! Vergeten! De leerlingen van het Liceo moeten ook nog lezen. Ach, dan doen die dat maar even. Nathalie wacht wel.
Inderdaad, Nathalie wachtte ook. Rond 10u30 mocht ik dan lezen. Dus ik begin braafjes (en heel luid, er was heel veel lawaai in die zaal) uit Jungle Book voor te lezen. Mijn mentor had namelijk gezegd dat dat een goed kinderboek was en de kleuterjuffen zeiden dat tekeningen belangrijk zijn. Na ongeveer een kwart gelezen te hebben moest ik stoppen. De kinderen gingen weg... 
De organiserende leerkracht (die me amper had ingelicht, echt triest): "Ik had toch gezegd dat je op internet een kort verhaal moest zoeken!! Dit is te lang. Kort het in." En terwijl gaf ze me een speelse mot op mijn gezicht. IK ZAL SEBIET EENS EEN MOT OP HAAR GEZICHT VERKOPEN!

Dus bij de volgende klas vatte ik de eerste 10blz samen in vijf zinnen. Ik las erna redelijk samenvattend en zeer non-verbaal verder. Kwam er iemand zeggen dat ik moest stoppen. Hups, die klas ook weg...

Toen kwam de kleuterschool eraan en gingen de leerlingen van het Liceo weer voorlezen. Sorry maar, wat doe ik hier alweer? Niets is goed genoeg en ik krijg geen info over wat en wanneer ik iets moet doen.

Dus ik, na het te vragen aan iemand, het maar afgebold. Straks moet ik weer teruggaan. Ik wil niet :(.

Rot-Italianen die me nooit informeren!! 


(18u30)

Zo, 3/4 van mijn taak zit er op. Zowel om 14u als om 17u moest ik lezen. Gelukkig ging Aurélie mee, de hele middag! Waarvoor ik haar zeer dankbaar ben...!
We kwamen om 14u aan op la mostra en er was zeer weinig volk. Wel was een van mijn superfavoriete leerkrachten er, zij moest 'bewaking houden' voor twee uurtjes. Om 14u begon een leerkracht voor te lezen, een vol uur... Paola (de toffe leerkracht) vertelde me dat ik om 15u10 mocht lezen. Eindelijk, iemand die wat meer informatie had!! Om de tijd op te vullen gingen Aurélie en ik een drankje nuttigen op de piazza, alwaar het bloedheet was. Maar, het smaakte :).

Deze thermometer hing in de schaduw... ugh!


Daarna dus terug naar la mostra gegaan. Deze keer was de organisatie wel goed: ik las een eenvoudiger boekje (de drie biggetjes) en alle kindjes zaten voor mij en hadden interesse. Ze waren stil en luisterden, staken beleefd hun vingers op, ... en alle bijhorende leerkrachten luisterden vol interesse. Toen ik klaar was kreeg ik een applaus van deze snoetjes en werd me gevraagd nog wat meer voor te lezen.
Grote tegenstelling met vanmorgen, niet?





Daarna gingen Aurélie en ik een wandelingetje maken om uiteindelijk om 17u terug te gaan. We hebben er een uur gestaan en gewacht en gewacht  en ... Inderdaad. Geen kat die interesse in me toonde. Ik stond daar mooi wortel te schieten. Met toestemming van een zeer lieve 'bewakende' leerkracht van de kleuterschool (waar ik ook lesgeef) mocht ik snel naar huis sluipen zodat de stomme leerkracht het niet zou merken dat ik er niet meer was. Ze lijkt me niet echt populair, die ene leerkracht... Nu ja, ze is ook niet tof.

Besluit: een hele dag op de tentoonstelling geweest om een kwartiertje plezier te hebben. Maar dat kwartiertje voorlezen aan lieve kindjes kunnen ze me toch nog niet afpakken :)!


donderdag 26 mei 2011

Il Giro d'Italia

Met een beetje vertraging maar... hier zijn ze eindelijk! De foto's van de enige echte Giro d'Italia! Ze kwamen vorige week door mijn favoriet Italiaans dorpje gesjord :)!








vrijdag 20 mei 2011

La 22a mostra mercato del libro per ragazzi (part I)

*flashback*
Wanneer? Ergens aan het begin van mijn assistentschap, februari-maart.
Wat? De leerkracht van een van mijn acht klassen vraagt me of ik in mei iets wil begeleiden in het Engels.
Details? Ongekend.

*flashback II*
Wanneer? Begin mei.
Wat? In elke school (zowel kleuter- als lagere school) is men volop aan het werk voor de boekententoonstelling. Ik kom traag maar gestaag meer informatie te weten: in het weekend van 26 mei is er een boekententoonstelling. Elke klas leest een boek en knutselt hier iets over. Dat wordt tentoongesteld op dé piazza en is openbaar voor iedereen.
Voordelen? Goed dat men van de kinderen lezertjes wil maken.
Nadelen? Al wekenlang worden alle andere lessen hiervoor geschrapt. Er wordt volop gewerkt aan de knutselactiviteiten. In de kleuterklas doen de juffen 80% van het knutselwerk, de kleuters doen de rest. In de lagere school lezen de leerkrachten het 'klasboek' voor aan de klas. In plaats van de leerlingen zelf te laten lezen, denk ik dan.

*Vandaag, 20 mei 2011*
Wat? Ik was vandaag in de bewuste klas. Die waarvan de leerkracht me vroeg of ik in mei wilde helpen met 'iets'. Een van de leerlingen komt naar mij en zwaait plots met een flyer. Ik kijk naar de flyer en zie mijn naam staan. Niet een keer maar vier keer.
Huh? Inderdaad, dat was ook mijn reactie. Er staat 'Letture in lingua Inglese a cura di Nathalie Van Eyck' wat betekent 'Lezingen in het Engels door Nathalie Van Eyck'.
Uitleg? Niet mogelijk.
Reactie van de leerkracht? "Wil je meer info over wat je moet doen? Waarom? Het staat toch in het flyertje?"

*Flashforward*
Dat gaat dik in de soep lopen.



maandag 16 mei 2011

Macerata, de bron van kookideeën

Om mijn dagen toch gevuld te krijgen besloot ik vanochtend om naar Macerata te trekken. Dat is, behalve Ancona, de grote stad hier. En deze grote stad heeft ook een historisch centrum en een eeuwenoude universiteit. Ik was er al enkele keren geweest en er hing altijd veel sfeer.

Dus ik vanmorgen de bus op richting Macerata!

Nu bleek Macerata redelijk doods te zijn op een maandag. Spijtig want behalve wat studenten was ik helemaal alleen in de big city. Maar... niet getreurd! Ik heb veel gewandeld en wat nieuwe steegjes ontdekt! Een theetje gedronken en 's middags zelfs een bakje friet met mayonaise gegeten (niet te eten, maar bon).

Doods...



In de terugweg waren er enkele kookideeën in mijn bolletje aan het rijzen. Ik zou croque monsieurs kunnen eten als avondmaal. Maar oei, er is hier geen jonge kaas te bespeuren. Croques met mozzarella dan maar. Maar dan zitten we al naar de richting van bruschetta's. Jep, dat zou het zijn. Of nee... PIZZA! Maar dan zelf maken...
Yes, zo gezegd, zo gedaan. Ik heb zelf pizza gemaakt! En opgesmuld!
(Ooh ja, voor mij is het echt een prestatie om iets anders te maken dan spaghetti (lees: pastasaus samengieten met pasta) of een slaatje. Ik ben fier!)

De pizza voor ie de oven in ging! Behalve de basis van tomatensaus en mozzarella
 lag er ook blauwe schimmelkaas en veel courgette op <3. Mmmm!

De overschot van de kaas als aperitiefje terwijl de pizza in de oven zat...


Mijn heerlijke pizza <3! (PS Dat glas wijn is hetzelfde als tijdens het aperitiefje ;))

zondag 15 mei 2011

Bedenkingen

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid.

Wel, ik ken mezelf toch wel, denk ik. Ik weet waar die heimwee plots vandaan komt. Uiteraard ook omdat ik hier ondertussen al 3,5 maanden ben, al veel alleen ben geweest en omdat het spannende er wel af is. Maar ook omdat ik niet meer voldoende word uitgedaagd. De eerste maanden voelde ik me natuurlijk ook wel eens alleen (en nog geen beetje) maar toen kon ik me optrekken aan school. Toen mocht ik lesgeven in acht klassen en dat gemiddeld vier uur per dag. Sommige dagen drie uurtjes, andere dagen van 10u tot 16u. Mijn dagen waren in ieder geval goed gevuld en het lesgeven gaf me voldoening.

Dit is nu enigszins anders. Ik ga elke dag naar de kleuterschool van 10u30 tot 12u. Daar help ik de leerkrachten een beetje. Ze hebben daar zo'n twee à drie leerkrachten per 20 leerlingen. Met mij erbij zijn dat vijf kinderen per leerkracht = saai saai saai. Ik heb er niets voor te bereiden, enkel maar wat helpen (of kijken naar pakweg een turnles die er ineens tussenfloept... of naar kindjes die tekeningen maken...).
Zoals ik in mijn vorige artikel schreef ben ik sinds donderdagnamiddag vrij. Tot dinsdagochtend. Dat is lang. Héél lang. Gisteren ben ik naar het strand geweest maar vandaag was er onweer op komst (dat er rond 16u doorkwam) en ook morgen zal het regenen. Bummer eerste klas, als je het mij vraagt.

Wat kan ik doen om die ongelooflijke verveling en eenzaamheid tegen te gaan? Juist, mij tussen de mensen begeven. Dus ik heb twee keuzes:
1) Ik start mijn grote vakantie wel heel vroeg (nu, de laatste maanden waren al een grote vakantie... ;)) en ga elke namiddag dat ik niet moet lesgeven naar Porto Recanati om daar wat op het strand te liggen, boekje te lezen, in de winkelstraat rond te hossen...
2. Of ik ga meer lesgeven. Dan is de vraag: waar? Meer in de kleuterschool of terug naar de lagere school? Toen mijn mentor me twee weken geleden van de lagere school naar de kleuters verhuisde drukte ze erop dat ik moet relaxen. Ik vroeg of ik minstens vier uur per dag naar de kleuters zou mogen gaan. Als ik het écht écht écht wil, dan wel. Maar "Tranquilla Nathalie, tranquilla!". Het codewoord voor alles hier.
Dus ging ik telkens een hele voormiddag naar de kleuterschool. Wat er gebeurde: niets. Die kinderen spelen tot 10u, hebben dan een praathalfuurtje, dan twee uur les, lunch en dan weer spelen. Oh ja, en nog een uurtje les. En met spelen bedoel ik niet iets wat leken als spelen bekijken maar eigenlijk leren is zoals blokken bouwen, treinsporen leggen, stempels met lettertjes zetten, ... Nee, echt spelen. Niet dat dat niet leerrijk is, maar daar kan ik als leerkracht nummer 4 weinig aan helpen. Dus was het tijd voor verandering: enkel tijdens de 'lessen' naar school gaan. Dus 1,5 uur per dag. En dan ben ik thuis om 12u en dan... verveling. Leuk voor een keer. Of twee keer. Of drie. Maar niet voor wekenlang.
Dus de opties zijn:
- Ik ga naar mijn mentor en vraag of ik enkele klassen van de lagere school er mag bijnemen. Dus in de voormiddag kleuters, namiddag lagere school. Wel een beetje raar na een pauze van 1,5 maand daar en het is dan maar voor drie keer. Want dan zit het schooljaar erop.
- Of ik vraag aan de kleuterjuffen of ik ook in de namiddag kan komen. Dus de les van 1,5u in de voormiddag en die van een uur in de namiddag. Dan zijn mijn dagen op z'n minst gevuld...

Ik denk dat het die tweede optie wordt. En morgen denk ik aan de eerste optie. En de dag daarna aan het 'vroeg en stevig vakantie nemen'...

Wat het ook wordt, ik hoop dat er snel verandering komt in deze situatie.

PS Mijn eindwerk is, op enkele mini futiliteitjes na, AF!! Bijna 140 bladzijden, oh yeah!
PS2 Mijn excuses aan alle mensen die nu ongelooflijk veel stress hebben en vakantie willen... :)

donderdag 12 mei 2011

Eindwerk enz

De laatste dagen heb ik al stevig wat gewerkt aan mijn eindwerk. Maandag vier uur, dinsdag 3,5 uur, woensdag 5,5 uur, ... Moest ik vandaag geen les hebben gegeven dan had ik er vandaag ook al meer aan gewerkt.
De lieve juffen van de kleuterschool wisten me vanmorgen te vertellen dat het dit weekend verkiezingen zijn en daarom de scholen van vrijdag tot maandag gesloten zijn. Fijn dat zij het zeggen want de desbetreffende leerkrachten van die dagen vertelden me niks.
Met andere woorden: kei hard eindwerken!! Dan kan ik volgende week aan het strand gaan liggen :).

Ik ben er niet rouwig om, om die paar vrije dagen.
Ik ging deze namiddag net nog een uurtje assisteren bij de Engelse les van het vierde leerjaar.
Frontaal en saai onderwijs, een leerkracht die snel kwaad wordt en fouten in de leerstof... ik kan het allemaal begrijpen na 3,5 maanden hier te zijn. Maar wat ik vandaag zag was echt niet aanvaardbaar...

Een kind had een wondje in haar mond en hield daar een zakdoek op/in. Nu is er in de klas een ander meisje dat héél veel aandacht vraagt. 'Vreemd' genoeg is dat meisje heel vervelend in het bijzijn van de leerkracht, maar luistert ze goed naar mij en is ze lief. Nu ja, hoe zou je zelf zijn als je leerkracht constant op je brult? Nu, dat meisje-met-de-nood-aan-aandacht had ook vandaag weer aandacht nodig. En dus deed ze, net zoals een peutertje, het meisje met de bloedende mond wat na. Hier deed ze helemaal niks verkeerd mee. Ze nam gewoon een zakdoek en hield die in haar mond. Niet met een heel dramatisch stukje bij of gepraat ofzo. Nee, gewoon dat zakdoekje in haar mond houden. Weet je... Als ze dat doet en ze lacht dat andere kind niet uit ofzo, dan kan ik daar mee leven. Laat dat kind toch doen, dan is ze gelukkig (btw de leerkracht gaf al aan dat het meisje-met-de-nood-aan-aandacht een lichte handicap/ziekte heeft).
Maar daar had de leerkracht in kwestie een andere mening over. Ze ging naar dat kind, pakte die zakdoek uit haar hand/mond, nam het kind haar handje in haar eigen hand en begon daar KEI hard op te slaan. Met alle kracht die ze maar had en een gezicht dat vol agressie stond sloeg ze op dat kind haar hand. Een keer of zeven, acht. Tot ze zelf was afgereageerd en het meisje kei hard aan het huilen was. Haar hand zag immers vuurrood.

En het ergste van al... de reactie van de klas. Niet verbolgen, niet verbaasd. Precies of het is al meerdere keren gebeurd.
Nu, ik was en ben er echt niet goed van. Ik heb nog nooit gezien dat iemand geslagen wordt, waar dan ook. Mijn hart kromp in elkaar. Ik wilde niets liever dan daar weg te gaan. Maar ik had geen zin in een discussie of wat dan ook. Mijn evaluatie moet nog volgen...
Net toen ik het gebeuren wat aan het verwerken was (zijnde erover aan het piekeren tijdens het assisteren) was er een leerling die een fout antwoord gaf omdat ze niet op de correcte plaats in het werkboek aan het kijken was. En dus ging de leerkracht naar de leerling, pakte haar hard bij haar nek vast en duwde het kind haar hoofd op het werkboek. 'Opletten zal ze...'

Mamma mia... Ik wil naar huis...

dinsdag 10 mei 2011

Roma

Colosseum.Forum Romanum.Trevifontein.Piazza Navona.Pantheon.Vaticaan.Engelenburcht.Spaanse trappen ... 

Bewijzen uit het verleden, bezocht in het heden.

En dat deed ik samen met mama en Lulu. Vrijdag nam ik de trein naar Rome en zij namen het vliegtuig. Het was al 1,5 maand geleden dat ik mama gezien had en al drie maanden dat ik Lulu zag. Ik was dan ook ongelooflijk gelukkig toen zij aankwamen in onze -overigens prachtige- B&B. 

Omdat het vrijdagavond al vrij laat was trokken we zaterdag pas naar de historische sites die Rome te bieden heeft. We wandelden vanuit Trastevere naar het Circus Maximus. Een graspleintje, als je het ons vraagt. Van daaruit gingen we naar het Colosseum. Dit bleek tot de middag gesloten te zijn dus bezochten we het Forum Romanum. Na een uurtje in de stralende zon aan te schuiven hadden we een combi-ticket vast voor het Forum, Palatijn en het Colosseum! Dat betekende dat we na het Forum gewoon het Colosseum konden binnenwandelen zonder ook maar een seconde te wachten. 
Ondanks dat het mijn derde bezoek aan Rome was vond ik het Colosseum-net zoals mijn ouders-  nog steeds zeer indrukwekkend. Dan hadden we nog eens het geluk dat het stralend weer was. Het vakantiegevoel zat er dubbel en dik in!



Daarna bezochten we nog het Pantheon, de Trevifontein en de Piazza Navona. Af en toe een terrasje ertussen (al dan niet in de zon) maakte het geheel af!



Zondag stond in het teken van het Vaticaan. De rij waaraan we moesten aanschuiven was ongelooflijk lang. Zeker een paar duizend man voor ons, maar het ging vlot vooruit. Na een uurtje waren we binnen. De basiliek blijft indrukwekkend en mooi. Nu stond ook het graf van Johannes Paulus II in de basiliek en dat was een extra troef voor de basiliek. 
Na het bezoek in de kerk zelf beklommen we ook de koepel. Van daaruit was er een uitzicht op heel Rome. 




Na het Vaticaan gingen we iets eten (pizzaaaa <3!), passeerden we de Engelenburcht en -brug en gingen we naar de Spaanse trappen. Het aantal toeristen daar was niet te overzien en dat was vrij onaangenaam. Dus we zijn daar zeer snel vertrokken en hebben niet veel van de trappen kunnen zien...

Na 'een rustje' in de B&B trokken we dan naar het restaurant van de eerste avond. Overheerlijk eten en een vriendelijke bediening! 

Maandag konden we niet veel doen omdat ik om 14u een trein had naar huis. Dan maar uitslapen, inpakken en een beetje rondwandelen. Nu, we waren alledrie nogal moe van het drukke weekend. Want vermoeiend was het wel. 
Toen we aan het station aankwamen kregen mijn emoties de bovenhand. Het afscheid was hartverscheurend voor me. Vermits ik toch al een 1,5 week heimwee naar huis heb had ik het zeer moeilijk om mijn ouders te zien vertrekken. Zelfs toen de trein vertrokken was heb ik nog een kwartier zitten huilen. Het wordt tijd om naar huis te gaan... 

Ik vond het weekend echt geweldig! Het weer was prachtig, Rome was ongelooflijk en ik genoot ten volle van het gezelschap van mijn ouders. Ik had het me niet beter kunnen indenken <3. 


donderdag 5 mei 2011

Wist je dat...

- Ik vandaag de eindmetingen heb gedaan in mijn projectklas? Dat zijn oefeningen die gelijkaardig zijn aan degenen die ik ook deed in februari. En wat blijkt? Tegen de verwachtingen in is het Engels van mijn leerlingen écht verbeterd! Ik was zo gelukkig als een klein kind dat een ijsje krijgt!

- De leerlingen nu al een beetje verdrietig worden omdat ik binnen vijf weken terug naar België ga? Daardoor krijg ik de laatste dagen veel complimentjes en knuffels. Vanmiddag zeiden enkele meisjes me zelfs dat ik een van hun beste vriendinnen ben. Raar, maar lief.

- Leerkrachten in het lager onderwijs tijdens hun opleiding Latijn moeten leren? Ze zouden beter hun tijd steken in het leren van didactiek en Engels, maar het is toch cool.

- Seksuele opvoeding in het (lager) onderwijs is zoals het in België 50 jaar geleden was? Ze leren de kinderen dat kindjes worden geboren volgens het bloemetjes en bijtjes-verhaal. Er wordt met geen woord gerept over man-vrouw-seks. De leerkrachten keken echt met grote ogen toen ik -met even grote ogen- hiervan schrok en vertelde dat wij dat in de lagere scholen gewoon zeggen zoals het is. Hierbij weten we meteen waarom Italianen zo'n grote familie hebben. Familiemensen? No way. Onwetenheid? Oh ja! 

- Ik gisteren mee op uitstap ging naar Emilia-Romagna? We bezochten een kasteeltje en museum dat helemaal aan de wiskunde gewijd was. Dat museum bevond zich in Pennabilli. Dat is een van de honderd kleinste dorpjes van héél Italië. Klein was het zeker en vast. Super schattig!
Het kasteel bevond zich -zoals meestal- op een berg. Het uitzicht daarop (en zelfs vanuit de bus) was prachtig.


- Ik van mijn promotor de eerste feedback kreeg op mijn eindproject? Ik was hier zenuwachtig voor maar dat bleek nergens voor nodig. Wat ik had was kwalitatief al goed, nu nog de vorm aanpassen. Dat lijkt mij vrij goed nieuws en ik was er heel gelukkig mee.

- Het weer maar zeer vreemd is de laatste tijd? Begin april was het lekker weer: 28 graden. Daarna was ik in Palermo en Firenze en in beide steden was het maar wisselvallig. Hier in Recanati is het de ene dag 24 graden en stevige zon en de volgende dag 11 graden en regen. Echt zeer vreemd. De grootste swing van de laatste dagen was een verschil van 15 graden, van de ene op de andere dag. 
Italië, het land van de zon...!

- Ik dit weekend (vrijdag tot maandag) met mama en Lulu naar La Bella Roma ga? Whiiiiii! 



dinsdag 3 mei 2011

De kleuterschool

Mijn eerste dagen in de kleuterschool zitten erop!

Mijn eerste dag was vorige week woensdag. Toen heb ik twee uurtjes doorgebracht in San Vito en daarna ging ik samen met mijn mentor naar Via Camerano en Aldo Moro. In de twee laatste scholen maakte ik afspraken over hoe en wat ik zou doen. Daarna zou mijn mentor nog contact opnemen met de kleuterschool Marielle Ventre. Bij deze waren alle scholen op de hoogte van mijn komst!

Tot hiertoe ben ik al naar Aldo Moro, Via Camerano, San Vito en M. Ventre geweest. Alle scholen dus. 
Mijn taak is hier -echt waar- om Engels te onderwijzen. Geweldig, niet? De eerste twee weken zal ik observeren, de overige weken zal ik zelf een Engels liedje/gedichtje/... aanleren aan de 5-jarigen. 

Ik vond het al een zeer fijne ervaring. Kleuterjuffen hebben over het algemeen de gave om spontaner, enthousiaster en opener te zijn dan lagere schoolleerkrachten en dat is echt wel welkom. Ik ben in al deze scholen tenslotte nieuw en 'maar' een hulpje.

Wat we vooral al opviel was de organisatie van het kleuteronderwijs. Dat is helemaal anders dan in Vlaanderen. Hoe ziet een dag in de kleuterklas er dan uit?
Allereerst is het belangrijk om te zeggen dat een kleuterklas hier een mix is van 3-, 4- en 5-jarigen. Ze zitten dus gemengd en niet per leeftijd. Verder heeft elke klas (dus de mixklas) twee leerkrachten, soms drie. De klassen bestaan uit zo'n 20 tot 25 kinderen. Pure luxe, als je het mij vraagt ;).

Het dagverloop dan...
Tussen 8u en 9u30 komen de kinderen stilletjes aan binnen gesijpeld. Tijdens deze tijd spelen ze in de klas, dus samen met kinderen van andere leeftijden (zoals onze speeltijden). Rond 9u45 eten ze hun koekje op. Na de koek gaan ze in de onthaalhoek zitten en vullen ze de kalender aan. Dit is geen dagverloop zoals bij ons maar enkel (wat wij ook doen) de dag van de week bepalen en aanvullen, naar het weer kijken en het juiste kaartje ophangen en de aan- en afwezigheden aanvullen. 
Om 10u30 wordt de hele school dan in andere klassen verdeeld, volgens leeftijd. Dan krijg je een klas met 3-jarigen, eentje met 4-jarigen en tenslotte de 5-jarigen. Elke klas heeft weer twee tot drie leerkrachten (van organisatie gesproken...!). In deze groepen hebben de kleuters dan les. Die les is zoals bij ons, spelenderwijs leren. Fijne motoriek inoefenen, een liedje leren, knutselen, godsdienst, turnen, ...
Om 12u is het tijd om naar toilet te gaan en de handen te wassen. Als alle kleuters dan klaarzitten met hun 'bavetje' dan gaan ze naar de refter. Daar krijgen ze allemaal warm eten, net zoals in de lagere school. Na de lunch spelen de kleuters weer in hun eigen klas, dus gemengd.
Tenslotte worden ze tussen 14u en 15u weer in leeftijdsgroepen gezet om een uurtje les te volgen, gelijkaardig aan de voormiddag. 
Vanaf 15u komen de ouders hun  kinderen ophalen en dan zit de kleuterdag erop!

Zelf probeer ik momenteel alle 'momenten' bij te wonen, zowel voor- als namiddagen. Omdat ik geen hele dagen op school ben doe ik wat ik zelf het leukst vind. Na de observatieweken beslis ik dan hoe mijn weekrooster er zal uitzien. 
Ik weet nu al dat ik de lesmomenten zal willen bijwonen en niet de speelmomenten. Ik heb al enkele lessen bijgewoond en daarbij kan ik écht helpen om te knutselen of om een liedje aan te leren. Veel interessanter dan naar spelende kinderen kijken, lijkt me. En ik kan het draaien of keren zoals ik wil, maar ik ben nog steeds een extra 'leerkracht' die ineens in een leerkrachtenteam komt. Tijdens het vrij spelen praten die leerkrachten ook met elkaar en het is moeilijk om me daar de hele tijd in te mengen. Dat vind ik ook niet leuk en dus opteer ik toch voor de lesmomenten in de toekomst. Dan voel ik me nuttiger :).

Ik vind het lesgeven in de kleuterklas ongelooflijk fijn maar ik ben toch blij dat ik volgende maand officieel leerkracht lager onderwijs ben! 
Toch is het een zeer fijne en leerrijke ervaring, dat staat vast!

woensdag 27 april 2011

Firenze

Een glimlach opent alle deuren...!

Ook van Wouter kreeg ik een ongelooflijk verjaardagscadeau: een weekje Firenze.
Het mooie culturele Firenze! Een prachtige stad!

Donderdag zijn we samen vertrokken vanuit Recanati. We namen de trein naar Firenze en kwamen in de namiddag aan. Nadat we ons prachtige hotel hadden ingepalmd met onze fijne aanwezigheid gingen we de stad verkennen. We bezochten nog niets en hebben enkel gewandeld. We zagen de Duomo, Palazzo Vecchio, Ponte Vecchio, Chiesa San Lorenzo, het Baptisterium, de Campanile, het Uffizi, Palazzo Pitti en andere interessante bezienswaardigheden. Ik was meteen verkocht. De sfeer die in die stad hangt is ongelooflijk fijn!
Om onze dag af te sluiten gingen we wat liggen 'in de rivier'. Uiteraard was dat niet echt in de rivier maar in een soort dam die er lag en waarop je kon gaan wandelen of zitten. Ondanks dat het in de stad zelf heel druk was en die dam dichtbij de befaamde Ponte Vecchio lag, was het er heel rustig.

Vrijdag zijn we dan 'echt' in gang geschoten. We bezochten het Baptisterium, de Duomo, de David van Michelangelo en beklommen de trappen van de Campanile. 's Avonds ontdekten we het restaurantje waar we alle andere dagen ook naartoe zijn gegaan (behalve de laatste) en waar we genoten van heerlijke Vin Santo met biscotti...!

Zaterdag vertrokken we rond 11u voor een grote wandeling en een bezoek aan het Uffizi. Aan die laatste kwamen we rond 14u-15u aan. Helemaal klaar voor een urenlang bezoek! Of toch niet... De rij die er stond was ongelooflijk... drie uur wachten! We besloten dit niet te doen (drie uur wachten = om 17u30 binnen = om 18u30 sluit het museum = 48 zalen in een uur = de hel). Daarom gingen we naar het Picasso-Miró-Dalí-museum. Ondanks dat ik gek ben van de laatste twee kunstenaars was deze tentoonstelling niet mijn ding. Gelukkig vond Wouter het wel fijn. Doch, het was voor mij al bij al nog wel interessant.
's Avonds gingen we voor we naar het restaurant trokken nog even langs het hotel. En wat lag daar in onze kamer op ons te wachten? Een reuze-paasei! We vlogen erop alsof we nog nooit chocolade hadden gezien. En dan zo misselijk als iets richtig restaurant vertrekken... ;)

Zondag was het dan eindelijk Pasqua. En omdat Pasen nog altijd een feestdag is dachten wij dat half Firenze gesloten zou zijn die dag. Daarom huurden we fietsen om de hele dag de streek te verkennen. Dankzij Wouter zijn geweldig vermogen om kaart te lezen trokken we naar Fiesole, een Toscaans dorpje dat enkele kilometers van Firenze lag.
De weg ernaar toe was op zijn zachtst gezegd 'uitdagend'. Het was heel steil en ik heb -ondanks dat ik op de zandweggetjes van mijn fiets ben moeten stappen- mijn grenzen verlegd. Mijn conditie blijkt echt minimaal te zijn (die van Wouter daarentegen was echt veel beter!) en zeker steil bergop fietsen doe ik niet elke dag. Maar dat gevoel als je dan kan uitkijken over de hele stad Firenze, als je beseft dat je op zo'n Toscaanse cipressenheuvel staat, als je dan eindelijk de piazza van Fiesole ziet, ... dat is overweldigend.
We hebben beide echt genoten van deze heerlijke dag!

Maandag hadden we een zeer drukke dag voor de boeg. Echt veel hadden we namelijk nog niet bezocht dus we moesten stevig voortmaken. Klein nadeel: ik was een wrak na die dag fietsen. Toch zijn we er voor gegaan!
's Morgens gingen we meteen naar het Uffizi. We kwamen er aan rond 10u30 maar er stond al een enorme rij. Het digitale bordje vertelde ons dat het twee uur wachten was. Ach ja, dat hadden we wel over voor die wereldberoemde schilderijen die er hingen! De twee uren vlogen voorbij. Wouter leerde de halve Capitool over Italië vanbuiten, ik ging terwijl wandelen langs de souvenierkramen en de karikatuurtekenaars. Eens we in het Uffizi waren begonnen we aan een museumbezoek van enkele uren. Mijn benen hadden het (na dat fietsen) verdomd zwaar maar ik heb wel genoten van de bekende schilderijen die er hingen. Nadat we pauze hielden (in het museum, oh yeah!) met wijn en cocktails gingen we verder. We kwamen buiten om 17 uur. Oeps! We gingen even uitrusten bij de rivier (weer op die dam) en na ons avondmaal bezochten we het laatste museum: het Palazzo Vecchio. Dat bevatte niet enkel het museum maar ook een tentoonstelling van Damien Hirst genaamd 'For the love of God'. De tentoonstelling vond ik geweldig, mede omdat er maar een kunstwerk stond. Echt cool. Het museum erna (het was al 22u) kon ik nog moeilijk aan maar ik was blij dat we er waren. Het was immers onze laatste dag. Ons laatste museumbezoek van die vakantie...

Dinsdag zijn we dan maar terug naar Recanati gegaan. 's Avonds zijn we nog samen met Aurélie en haar kleine zus van 15 jaar iets gaan drinken. Een laatste stuiptrekking voor de werkweek terug begon!

Vanmorgen was het alweer tijd om afscheid te nemen van mijn lieve vriend. En om samen terug te blikken op een geweldige vakantie... <3